Αγάλματα…

Αγάλματα…

Η γλώσσα διαμορφώνει σκέψη και αποτελεί το μέσον με το οποίο προσεγγίζουμε την πραγματικότητα και οριοθετούμε τον εαυτό μας.

Η προπαγάνδα θολώνει τη σκέψη και διαμορφώνει άκριτη πίστη. Βασική της αρχή η επανάληψη που δεν είναι μόνο μήτηρ της μαθήσεως αλλά γίνεται και μήτηρ της πίστεως. Κλασσικό παράδειγμα οι φράσεις- ταμπού που χρησιμοποιήθηκαν στη χώρα από τη μεταπολίτευση μέχρι σήμερα. «Η μεγάλη δημοκρατική παράταξη», «Ο ευρύτερος προοδευτικός χώρος», «Το δημοκρατικό λαϊκό κίνημα», «προοδευτική συμμαχία».

Ξέρετε, ο αυτοπροσδιορισμός ως μέσο προπαγάνδας είναι και έξυπνος και βολικός. Ειδικά όταν είναι και θρασύς και ψευδής για να είναι πιο αποτελεσματικός στο σκοπό του να απομονώσει, να περιχαρακώσει και εν τέλει να διχάσει, διαστρεβλώνοντας την πραγματικότητα, προβάλλοντάς την άκαιρα σε «άχρονο» χρόνο.

Έτσι προέκυψε και το ιερατείο της «πολιτικής ορθότητας». Κατ’ αυτό πας μη «προοδευτικός» είναι νεοφιλελεύθερος και ακροδεξιός. Τι κι αν το ένα έχει σχέση με το άλλο όσο «ο φάντης με το ρετσινόλαδο». Η φιλελεύθερη αστική δημοκρατική παράταξη, παρακολουθούσε αμήχανη τη λεηλασία εννοιών και λέξεων βυθισμένη στις μετεμφυλιακές ενοχές της. Λέξεις όπως επιχειρηματικότητα, κέρδος, ατομική πρωτοβουλία και ευθύνη ή δυσφημίστηκαν ή ακόμα χειρότερα διασύρθηκαν παραπέμποντας στον απαράδεκτο εναγκαλισμό με το «γκουβέρνο».

Απ’ την άλλη τα περίπολα της πολιτικής ορθότητας ήταν πανταχού παρόντα. Κι όχι μόνο εδώ. Σήμερα στις ΗΠΑ γεννιέται ένας αντεστραμμένος μακαρθισμός. Αν πριν από εβδομήντα χρόνια κυνηγούσαν κομμουνιστικά φαντάσματα, σήμερα οι left liberals κυνηγούν, με την τεράστια εξουσία που διαθέτουν στα ΜΜΕ, όσους δεν υποτάσσονται στις νόρμες τους.

Η Ευρώπη που θεμελίωσε τον πολιτισμό της πάνω στην αρχή της ελευθερίας του δημιουργού και την δημοκρατία της στο ό,τι δεν απαγορεύεται, επιτρέπεται, φαίνεται πως αντέχει χάρη στον Διαφωτισμό του Ορθού Λόγου και της Κριτικής Σκέψης.

Το κοινό όμως έχει ευθύνη –αλίμονο για την τέχνη αν πρέπει να δίνεται μασημένη για να μην προσβληθεί κανένας. Δεν χρειάζεται καμιά γραπτή επεξήγηση για να το συνειδητοποιήσει. Φτάσαμε δε στο σημείο η εκκαθάριση να γίνει μόδα. Ειδικά στο πεδίο της κατεδάφισης των «αγαλμάτων που συμβολίζουν τον ρατσισμό». Σχοινιά, σφυριά και βαριοπούλες επ’ ώμου, και… βουρ ,ξεκινώντας πρώτα απ’ τα αγάλματα της δουλοκτητικής κοινωνίας της αρχαιότητας, είτε αυτή είναι η Ελληνική, είτε η Αιγυπτιακή, είτε η Ρωμαϊκή και απλωθείτε μετά σ’ όλα τα μουσεία του κόσμου.

Μια… πρόταση κάνω…

Από τη στήλη «Ο αλιεύς» 

Γρηγόριος Φαρμάκης

Show Buttons
Hide Buttons