ΔΗΓΜΑΤΑ 26/7/2018

ΔΗΓΜΑΤΑ 26/7/2018

Περί ευθυνών

Συγχωρέστε με, όσοι περιμένετε να διαβάσετε και σήμερα στη στήλη, τα ειρωνικά χαζοαστειάκια μου για την παραπολιτική επικαιρότητα των Ιωαννίνων και αν όντως, έχετε ψυχοπλακωθεί με τα όσα βλέπετε στους τηλεοπτικούς δέκτες σας και διαβάζετε στον υπολογιστή σας, από την περασμένη Δευτέρα και μετά, αλλάξτε σελίδα, γιατί δε μπορώ να γράψω για κάτι άλλο σήμερα, παρά μόνο για τη μεγάλη τραγωδία που γράφει ιστορία με μελανά χρώματα, εν έτει 2018, για τη χώρα μας.

Μια… κοτρώνα έχει καθίσει πάνω στο στήθος μου και δε λέει να φύγει, από τα ξημερώματα της Τρίτης και από τη στιγμή που είδα την είδηση για τους 20 και πλέον πρώτους νεκρούς που ανακοίνωνε ο Τζανακόπουλος, σα να ’χε καταπιεί τη γλώσσα του.

Ο νους μου πάει συνεχώς στην εικόνα που δε μπορώ καν να σχηματίσω στο μυαλό μου, ανθρώπων που καίγονται ζωντανοί, μικρών παιδιών που καίγονται ζωντανά στις αγκαλιές των μανάδων τους. Και νοιώθεις σα να μυρίζεις στην ατμόσφαιρα την καμένη ανθρώπινη σάρκα, γιατί για κάποιο λόγο αυτή η εθνική τραγωδία βιώνεται από όλους μας, ακόμα και αν δεν θρηνούμε για το θάνατο κάποιων δικών μας ανθρώπων. Έχω την αίσθηση ότι αυτή η τραγωδία ταρακούνησε τους Έλληνες, περισσότερο από κάθε αντίστοιχη άλλη (από τις προ μηνών πλημμύρες της Μάνδρας που έπνιξαν δεκάδες ανθρώπους και από τις φονικές πυρκαγιές του 2007 στην Πελοπόννησο κοκ). Μπορεί και να λαθεύει η αίσθησή μου και αν δεν είναι έτσι, έτσι πρέπει να είναι… Να είναι αυτή η τραγωδία ένα γερό χαστούκι στο μάγουλο όλων μας.

Δεν είναι δυνατόν σε απόσταση 20 λεπτών, μισής ώρας από το Σύνταγμα, να πνίγονται ή να απανθρακώνονται άνθρωποι. Το τραγικό ας πούμε, μέσα σε όλα τα άλλα, την περασμένη Δευτέρα, ήταν ότι παρακαλούσαμε να βρέξει για να σβήσει η φωτιά σε Κινέτα, Ραφήνα και Μάτι, αλλά παρακαλούσαμε να μη βρέξει τόσο ώστε να πλημμυρίσει ξανά τη Μάνδρα!

Δε μπορεί μετά από όλο αυτό το κακό να μην απαιτούμε να αλλάξει ο τρόπος λειτουργίας του κράτους. Κι όταν λέω κράτος, δεν εννοώ μόνο την εκάστοτε κυβέρνηση ή το τάδε Υπουργείο (Προστασίας του Πολίτη, Εσωτερικών, Περιβάλλοντος κτλ.) αλλά και την Περιφέρεια και το Δήμο μου και το τοπικό συμβούλιο του χωριού μου.

Οι ευθύνες γι’ αυτές τις συμφορές, διαβαθμίζονται: ξεκινούν από την ατομική ευθύνη για το αν καθάρισα την αυλή μου από τα ξερόχορτα. Αν δεν το έκανα, οφείλει ο Δήμος, το τοπικό συμβούλιο, η πιο κοντινή σε μένα αυτοδιοικητική εξουσία όπως και αν λέγεται, να μου επιβάλλει πρόστιμο γιατί δεν τήρησα τις υποχρεώσεις μου. Οφείλει ακολούθως να μας ελέγξει όλους όσους δεν πράξαμε το καθήκον μας, η Πυροσβεστική ή το Δασαρχείο.

Ο Δήμος και η Περιφέρεια ακολούθως, είναι υποχρεωμένοι να τηρούν σχέδια πολιτικής προστασίας, να φροντίζουν για την αντιπυρική θωράκιση των περιοχών ευθύνης τους. Αν δεν το κάνουν, είναι δουλειά του Εισαγγελέα να τους ζητήσει το λόγο.

Στο τελευταίο σκαλοπάτι αυτών των ευθυνών, φτάνουμε στο κράτος που δε φροντίζει για τα επαρκή μέσα του Πυροσβεστικού Σώματος, που οφείλει να υλοποιεί σχεδιασμούς όπως ο «Ξενοκράτης», κατά την ώρα των φυσικών καταστροφών. Αν δε το κάνει, είναι αυτό υπόλογο.

Στο τέλος, είναι η κλιματική αλλαγή, την οποία ωστόσο, στην περίπτωση των τελευταίων φονικών πυρκαγιών της Ανατ. Αττικής, δε μπορούμε να την επικαλούμαστε, γιατί: πρώτον, ήταν το πιο βροχερό καλοκαίρι των τελευταίων ετών, άρα δεν υπήρχε η προδιάθεση για κάτι τόσο καταστροφικό, και δεύτερον, ήταν η πρώτη μέρα του καλοκαιριού που η Πυροσβεστική τέθηκε σε κατάσταση συναγερμού, με τις αυξημένες επικινδυνότητες σε διάφορες περιοχές και απέτυχε παταγωδώς να διαχειριστεί τις ταυτόχρονες πυρκαγιές.

Όπως τις διαβάθμισα τις ευθύνες, γίνεται αντιληπτό ότι έχουν… ονοματεπώνυμα. Κάποιοι πρέπει να τιμωρηθούν, όπως δεν έγινε με τις πλημμύρες, όπως δεν έγινε με τις πυρκαγιές του 2007… Κάποιοι να τιμωρηθούν: είτε ξεκινώντας από κάτω, απλοί πολίτες δηλαδή, είτε φτάνοντας όσο πιο πάνω πάει, Υπουργοί π.χ.

Ελπίζω ότι θα γίνει κάτι από τα παραπάνω; Δυστυχώς, έχω χάσει προ πολλού την ελπίδα μου σε αυτό το κράτος, σε αυτή τη χώρα και κυρίως σε αυτό το λαό… Ο τελευταίος φτιάχνει ή χαλάει τα προηγούμενα και όχι το ανάποδο.

 

Οι κυβερνώντες, τότε και τώρα

Τις τραγικές αυτές στιγμές για τη χώρα, η χώρα δυστυχεί να κυβερνιέται από γελοίες παρέες ολίγιστων, δήθεν πολιτικών…

Το 2007, ακούγαμε τον και ποιητή Βύρωνα – αυτόν που ήθελε ο Αλέξης να κάνει πρόεδρο του ΕΣΡ, πριν λίγους μήνες… – να περιγράφει πως ο «στρατηγός άνεμος» κατατρόπωσε τη χώρα με τις υπό τις εντολές του, φονικές πυρκαγιές. Ήταν ο Βύρων ο προάγγελος ενός «ψεκασμένου» πολιτικού συστήματος που έπλεκε σενάρια συνομωσίας, προκειμένου να μην αποδοθούν ευθύνες σε πολιτικούς. Στις εκλογές που ακολούθησαν, ο Έλληνας τους επιβράβευσε πολιτικά, αν και είχε καεί η μισή Ελλάδα…

Εν έτει 2018, οι «ψεκασμένοι» διεκδικούν να γίνουν σχεδόν πλειοψηφικό ρεύμα στο πολιτικό προσωπικό της χώρας και κυριαρχούν οριζόντια στις πολιτικές δυνάμεις της χώρας. Στην κορυφή, ένας άνθρωπος που συνδέει το τότε με το σήμερα: Προκόπης Παυλόπουλος.

Ο Αλέξης μιμείται το μέντορά του, τον Κωστάκη τον Καραμανλή, σε όλα και η επικοινωνιακή διαχείριση της τραγωδίας από την κυβέρνηση των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ είναι τόσο εξοργιστική αλλά πλέον δεν έχει καμιά σημασία, γιατί οι άνθρωποι αυτοί απέτυχαν σε όλα κι ο κόσμος το γνωρίζει. Ό,τι και να πει ο Τόσκας ή ο Σκουρλέτης, για «ασύμμετρες αιτίες» και «προεκλογικές πυρκαγιές».

Το ενδεχόμενο να είναι απλά ανίκανοι, είναι ανίκανοι και να το σκεφτούν ακόμα. Για να περάσει από το μυαλό τους αυτή η πιθανότητα, προϋποθέτει ότι διαθέτουν μυαλό… Και ο Τόσκας κρατά κολλημένο στον υπολογιστή του, το γραμμένο σε ένα χαρτί password του που είναι το… δύσκολο να θυμηθεί, 123456789…

 

Στα πεταχτά

Και κλείνω:

  • Στους ανίκανους κυβερνώντες, στη ντροπή της Κρήτης τον αναπ. Υπουργό Υγείας, στα τρόλια τους στο διαδίκτυο και στους φανατικούς ζαίους ψηφοφόρους, για όλα φταίει ο ΣΚΑΙ που έκανε τη δουλειά του, όταν αυτοί κοιμούνταν τον ύπνο του δικαίου.
  • Ο αντιστράτηγος του ΠΣ Δημοσθένης Αναγνωστάκης πριν λίγες μέρες, δήλωνε από τα Γιάννενα πως η υπηρεσία του είναι πανέτοιμη και ενισχυμένη από αέρος με πυροσβεστικά μέσα. Τρία περισσότερα, είπε, ελικόπτερα, ενοικιάστηκαν φέτος. Πού ήταν προχθές; Από τα 18 Canadair πόσα πέταξαν στην Ανατ. Αττική; Δύο; Αν λες τέτοια πράγματα, κάνεις λαϊκίστικη αντιπολίτευση.
  • Σύμφωνα με τον αχρείο Μητροπολίτη Αμβρόσιο, ο καλός θεούλης καίει παιδάκια στις αγκαλιές των μανάδων τους για να τιμωρηθούν οι άθεοι κυβερνώντες. Ο εμετός ρέει σ’ αυτή τη χώρα κι από τέτοια, «άγια» στόματα… Στα δε social media, βλέπεις χολή, θεωρίες συνωμοσίας, σκυλοκαυγάδες.
  • Υπάρχει όμως και μια χαραμάδα ελπίδας: χιλιάδες άνθρωποι προσφέρουν εθελοντικά με όποιο τρόπο μπορούν. Προσφέρουν στέγη, δίνουν αίμα, τρόφιμα και φάρμακα, κάνουν δωρεάν κούρσες με ταξί και πολλά ακόμα.

(Τα «Δήγματα» δημοσιεύτηκαν στην εφημερίδα «Νέοι Αγώνες» στο φύλλο της Πέμπτης, 26/7/2018)

Show Buttons
Hide Buttons