Είναι επίσημο: Επρόκειτο περί… ανοήτων!

Είναι επίσημο: Επρόκειτο περί… ανοήτων!

Έκατσα και διάβασα όλη την ομιλία Τσίπρα στα Γιάννενα. Κοινοτυπίες, εξυπνάδες και λογοπαίγνια στη σειρά, θα έκαναν όποιον πήγε να τον ακούσει να αναρωτηθεί γιατί έχασε την ώρα του.

Δεν είπε απολύτως τίποτα καινούργιο και ρηξικέλευθο. Αυτά τα ίδια και τα ίδια που τον οδήγησαν στην πρόσφατη εκλογική καταβαράθρωση. Δεν έκανε καμιά πρόταση, μόνο κατηγορίες χωρίς να μπει στον κόπο να προτείνει στην θέση όσων κατηγορεί κάποιο διαφορετικό μέτρο. Δυστυχώς γι’ αυτόν, ο Αλέξης στέρεψε. Μοιάζει ανίκανος να γεννήσει κάποια καινούργια ιδέα, κάποια καινούργια πολιτική. Όταν έχεις αδυναμία να εκφραστείς πολιτικά καταφεύγεις σε υπερβολές ακραίου λόγου που τελικά σε καθιστούν ανυπόληπτο. Δεν σε χαμπαριάζει πια κανένας!

Εφευρίσκει ψευτολογοπαίγνια του στυλ «οι μπουλντόζες δεν θα μπουν στο Ελληνικό αλλά στην πρώτη κατοικία», «τα λιοντάρια απέναντι στον Ζάεφ έγιναν όρνιθες απέναντι στον Ερντογάν» –  αυτή ειδικά η ντροπιαστική έλλειψη πολιτικής αισθητικής του λόγου είναι ασχημοσύνη και λειτουργεί υπονομευτικά στη χώρα και το ηθικό του λαού- και νομίζει ότι με τις ατάκες αυτές ο κόσμος θα ξεχάσει τα δικά του πεπραγμένα.

Γι’ αυτό και κουράζει αφάνταστα.

Για μας δε τους ντόπιους το… «τερμάτισε» ισχυριζόμενος ότι η δική του κυβέρνηση «έβγαλε την Ήπειρο από την απομόνωση» και «η λειτουργία του Πανεπιστημιακού Νοσοκομείου είναι έργο της κυβέρνησης του στον τομέα των κοινωνικών υπηρεσιών». Αλήθεια, πώς αισθάνονται οι νέοι φίλοι του της «προοδευτικής συμμαχίας» -είδα και καινούργια «φυντάνια» στο χώρο της ομιλίας από την τοπική δημοτική αυτοδιοίκηση, εκτός απ’ αυτούς που παρελαύνουν απ’ τα τοπικά κανάλια για να μας πείσουν ότι είναι «προοδευτικοί» και όχι «ανάλγητοι νεοφιλελεύθεροι» – ακούγοντας αυτές τις «σιάρες»; (για να καταλαβαινόμαστε… γιαννιώτκα). Κάνουν «μόκο». Κρίμα. Τους λυπάμαι.

Βγάζει μια θλίψη, αποτέλεσμα της μοίρας όσων έγιναν διάσημοι νωρίς και κατανάλωσαν την διασημότητά τους δίχως αποτέλεσμα, γινόμενοι θλιβεροί μεσόκοποι και θλιβερότεροι γέροντες.

Ότι δεν μας είπε στα Γιάννενα ο Τσίπρας, μας το είπαν οι τρεις της πολιτικής γραμματείας: Δραγασάκης, Δρίτσας, Μπαλτάς με το κείμενο του «Απολογισμού της διακυβέρνησης 2015-2019».

Το κείμενο πόρισμα που συνέταξαν οι τρεις και που συζήτησε η Κεντρική Επιτροπή είναι η τρανότερη απόδειξη της χαώδους απόστασης από την πραγματικότητα που τηρούσε η ηγεσία του κόμματος. Τους πήρε 80 τόσες σελίδες για να γράψουν κάτι που αρκούσαν τέσσερις λέξεις: «ήμασταν αλλού γι’ αλλού». Στο ΣΥΡΙΖΑ με 5-10 χρόνια καθυστέρηση και αρκετές δεκάδες δισ. ευρώ ζημιά (κατ’ άλλους εκατοντάδες) για τη χώρα, κατάλαβαν επιτέλους πως δεν αντιλαμβάνονται που πάνε… τα τέσσερα, παραδεχόμενοι ότι η κοσμοθεωρία τους για την οικονομία, για την πολιτική και τις συμμαχίες της, για τη διοίκηση, για την Ευρώπη, για τους διεθνείς συσχετισμούς, εξαχνώθηκε με το που ήρθε σε επαφή με την πραγματικότητα.

Αυτό που ζήσαμε στα τεσσεράμισι χρόνια δεν ήταν πολιτική. Ήταν η αποθέωση της εγωπάθειας. Ένας θίασος-τσούρμο που πίστευε ότι το «εγώ» του είναι ισχυρότερο από την πραγματικότητα – επειδή η αριστερά έχει εκπαιδευτεί να την περιφρονεί ούτως ή άλλως!

Εφαρμόζοντας το προπαγανδιστικό πρωτόκολλο «από την κλάψα στο θράσος». Κλάψα: Δεν φταίμε, είχαμε αυταπάτες, μας εκβίασαν, ηττηθήκαμε αλλά θυσιαστήκαμε για το λαό – η γνωστή θυματοποίηση της αριστεράς -, ήμασταν άτυχοι, έτυχε μια στραβή στη βάρδιά μας και άλλα τέτοια. Πολύ γρήγορα από το ψοφοειδές ύφος, περνούν στο θράσος «ο λαός έκανε… λάθος» να τους πετάξει από τις καρέκλες τους. Κι όλα αυτά γιατί ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι κόμμα, είναι σύμπτωμα της κρίσης που το 2015 ανέβηκε στο αντιμνημονιακό κύμα και αυτό τον ξέβρασε στην εξουσία.

Δυστυχώς πολλοί κατάλαβαν κάπως αργά ότι το καρπούζι ήταν… μάπα.

Σήμερα στον ΣΥΡΙΖΑ αισθάνονται την ανάγκη να κάνουν αυτοκριτική. Αυτά που επισημαίνουν – τα πολιτικά εγκλήματα μιας πενταετίας – ήταν παρόντα στην πολιτική ανάλυση εδώ και χρόνια από πάρα πολλούς. Απλώς κανείς στο ΣΥΡΙΖΑ δεν είχε τολμήσει να τα διατυπώσει και να τα βάλλει κάπου όλα μαζί να υπάρχουν. Έγινε κι αυτό και σωστά. Αποκαλύφτηκε όμως έτσι το ουσιαστικό πολιτικό του πρόβλημα, όποιο δρόμο κι αν διαλέξει.

Ο δρόμος του αριστερού ριζοσπαστισμού, λόγω έλλειψης ουσιαστικού περιεχομένου, οδηγεί εντελώς στην περιθωριοποίηση. Η πλημμυρίδα του λαϊκισμού πού είχε φέρει η κρίση στην ευρωζώνη, έχει δώσει τη θέση της σε μια εκλογική άμπωτη για τα αυτοπροσδιοριζόμενα αριστερά ριζοσπαστικά κόμματα. Όμως ούτε με την Σοσιαλδημοκρατία τα πράγματα είναι καλύτερα. Στη Γερμανία το SPD συγκεντρώνει τα χαμηλότερα ποσοστά της ιστορίας του, στη Γαλλία οι Σοσιαλιστές σχεδόν διαλύθηκαν από τον Μακρόν, στην Ιταλία ο Ρέντζι εξαφανίστηκε και στη Βρετανία ο… darling του Τσίπρα Τζέρεμι Κόρμπιν υπέστη ταπεινωτική ήττα από έναν αλλοπρόσαλλο πολιτικό σαν τον Μπόρις Τζόνσον.

Σήμερα ο κόσμος που την προηγούμενη δεκαετία είχε ανέβει στα κάγκελα, αφού είχε δει να έρχονται τα πάνω κάτω, προσπαθεί να ξαναφτιάξει τη ζωή του περισσότερο ψιλιασμένος από τις μπαρούφες πολιτικών «απατεώνων» – τώρα σοβαρά ο Τσίπρας αποκαλεί άλλον «πολιτικό απατεώνα»; Σοβαρά τώρα;

Η αντιπολιτευτική συνταγή δεν δένει και φάνηκε και στην ομιλία Τσίπρα στην πόλη μας και στην πρόσφατη στη βουλή. Δεν έχει αρθρώσει ούτε μια πρόταση για τα δυναμικά στρώματα της κοινωνίας. Ενώ η αναζήτηση της νέας αριστερής ταυτότητας στον υπόλοιπο κόσμο γίνεται είτε από αιτήματα των λεγόμενων millennial socialist είτε γύρω από ζητήματα που αφορούν τις παγκόσμιες ανισότητες, την κλιματική αλλαγή, ο ΣΥΡΙΖΑ έχει γυρίσει ξανά στις λιποθυμίες παιδιών – θαυμάστε tweet Tσίπρα: «Δεν υπάρχει ανάπτυξη με παιδιά να λιποθυμάνε από την πείνα». Τι είπε ρε ο μεγάλος! Ξέχασε τις 10.000 αυτοκτονίες…

Και στην αυτοκριτική δεν είδα τίποτα για το «κινηματικό» (βλέπε χουλιγκανικό) προφίλ του κόμματος – στο λιγνίτη και στη διατήρηση στη ζωή χρεοκοπημένων κρατικών επιχειρήσεων όπως η ΛΑΡΚΟ.

Τα αντιδεξιά έχουν πάψει προ πολλού να πουλάνε και η επίκληση στον Θατσερισμό στη βουλή, προκαλεί είτε γέλια στους παλαιότερους, είτε αμηχανία στους νεώτερους πού δεν ξέρουν καν για τί πράγμα μιλάει ο Αλέξης – αν υποθέσουμε ότι ξέρει ο ίδιος.

Το αντιαμερικανικό, αντιευρωπαϊκό έχει ακυρωθεί από τους τεμενάδες στον Τράμπ και στη Μέρκελ. Και η ανάσυρση στελεχών από τα πολιτικά αζήτητα, φτώχεια και αδιέξοδο δείχνουν. Οι παλαιοπασόκοι που  μαζεύτηκαν, σε τίποτε προοδευτικό δεν παραπέμπουν (πάρτε για παράδειγμα αυτούς της «προοδευτικής συμμαχίας» στα Γιάννενα. Τι καινούργιο είχαν δώσει πριν, για να δώσουν και τώρα;). To ίδιο και οι παλαιοαριστεροί που έχουν μείνει είτε στον εμφύλιο και στο Μπελογιάννη, είτε στη δεκαετία του ’60 είτε στα πρώτα χρόνια της μεταπολίτευσης. Και οι δύο πλευρές μυρίζουν πολιτική ναφθαλίνη.

Άρα το κείμενο της αυτοκριτικής δεν έχει καμιά πολιτική αξία αφού δεν φαίνεται να ανοίγει καμία προοπτική. Διαπιστώνει πολιτικά λάθη χωρίς όμως να καταδείξει το φταίχτη. Αυτά είναι δύσκολα πράγματα για την αριστερά, από τη στιγμή μάλιστα που ο τέσσερις φορές ηττημένος αρχηγός δε δείχνει καμιά διάθεση να αποχωρίσει από την ηγεσία (αυτός ο… άχαστος).

Τι θέλατε δηλαδή να γράψουν οι τρείς «σοφοί γέροντες»; Ότι φταίει ο Αλέξης;

Το κείμενο αυτοκριτικής έχει ενδεχομένως αξία ψυχαναλυτική.

Φαρμάκης Γρηγόριος

Show Buttons
Hide Buttons