Εκτός ωραρίου…

Εκτός ωραρίου…

Με την ανάρτηση του κειμένου για τη συνεδρίαση του αποψινού δημοτικού συμβουλίου, ώρα 01:45 ξημερώματα Πέμπτης, τελειώνει το πρόγραμμα μιας ιδιαίτερα κουραστικής ημέρας, για μένα.

Ο δημοσιογράφος πρέπει – το πιστεύω και το τηρώ γενικά – να αποφεύγει τις αυτοαναφορικότητες και να μη μπλέκει σε καυγάδες δημόσιους με τα πρόσωπα στα οποία ασκεί κριτική, ως εκ του ρόλου του (δεν το απέφυγα πάντα, για να είμαι ειλικρινής).

Το παρόν σημείωμα γεννήθηκε όσο παρακολουθούσα το δημοτικό συμβούλιο και σκεφτόμουν το πρόγραμμα της ημέρας: αφού πήγα το γιο μου στο σχολείο του, κάθισα στο γραφείο μου και άρχισα ουσιαστικά να δουλεύω. Ώρα 08:00 και κάτι… πρωινή…

Με μια συνέντευξη τύπου στις 09:30, το… «μεροκάματο» ουσιαστικά διακόπηκε για μεσημεριανό γεύμα 15 λεπτών και σιέστα 30 λεπτών. Για να καταλήξω να αρχίσω να γράφω τούτο το κείμενο (ας πούμε εκτός «καθηκόντων»), την ώρα που προανέφερα ήδη…

Η συναίσθηση της ευθύνης του δημοσιογραφικού λειτουργήματος, μου επέβαλε να είμαι συνεπής με την έγκαιρη ενημέρωση του αναγνωστικού μου κοινού και άρα, απόψε να το ξενυχτήσω, όπως συνέβη άπειρες φορές, όπως συμβαίνει συχνά σε «σχόλες», μιας και αυτή η δουλειά δε γνωρίζει από αυτά.

Γιατί τα λέω όλα αυτά; Όχι ασφαλώς για να περιαυτολογήσω, ούτε για να αυτοθαυμαστώ…

Αλλά για να απαντήσω σε όσους συχνά λοιδορούν ή ειρωνεύονται από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης δημοσιογράφους, συχνά κι εμένα… Γιατί λένε, με την ευκολία του άτεγκτου κριτή πως «δημοσιογράφος δεν είναι αυτός που φοράει γραβάτα και βγαίνει στο γυαλί»…

Δε διαφωνώ με την παραπάνω εκτίμηση. Δημοσιογράφος όμως, είναι όποιος κολλάει επί 15 χρόνια δημοσιογραφικά ένσημα, όποιος είναι μέλος μιας ένωσης συντακτών, όποιος ζει – ή για την ακρίβεια πασχίζει για να ζήσει – την οικογένειά του από τη δημοσιογραφική δουλειά του, όποιος νοιώθει την ευθύνη του απέναντι στο όποιο κοινό του και ξενυχτάει για να του δώσει έγκαιρα το ρεπορτάζ, με την άποψη, με τη σκληρή κριτική, και με τα λάθη του ενδεχομένως… Κι αυτός γνωρίζει πως δεν θα ανταμειφθεί παραπάνω γι’ αυτή του τη συνέπεια… αλλά το κάνει γιατί δεν αντιμετωπίζει το λειτούργημά του ως κακός δημόσιος υπάλληλος.

*****************************************************

Κλείνω, λέγοντας πως ασφαλώς και ναι, και οι κρίνοντες κρίνονται… Ο κάθε αναγνώστης, θεατής ή ακροατής έχει κάθε δικαίωμα να έχει άποψη για το δημοσιογραφικό προϊόν που του προσφέρεται. Έχει δικαίωμα να το κρίνει σκληρά, με δίκαιους όρους και επιχειρήματα. Να απαντά όταν δεν υπάρχει τεκμηρίωση, να καταγγέλλει όταν ο δημοσιογράφος «δολοφονεί» χαρακτήρες, χωρίς επιχειρήματα. Όχι όμως, με μηδενισμούς του τύπου «αυτός δεν είναι δημοσιογράφος…»!

Αν πάλι δε θέλει να κουράζεται, να δυσαρεστείται από τα όσα ακούει και διαβάζει, και να καταναλώνει φαιά ουσία, το ευκολότερο που έχει να κάνει ο θεατής, ο ακροατής και ο αναγνώστης, είναι να διαλέξει ένα άλλο προσφερόμενο προϊόν από το περίπτερο, από τον υπολογιστή του, ή με το τηλεκοντρόλ: στις μη μονοπωλιακές καταστάσεις του δημοσιογραφικού λόγου και του τύπου, υπάρχει πληθώρα «προϊόντων» για να επιλέξει κανείς.

Δεν είναι σώφρων κατ’ εμέ (δεν το έκανα ποτέ) να επιμένεις σε ένα δημοσιογράφο που δεν γουστάρεις, μόνο και μόνο για να τον βρίζεις στο facebook. Εκτός από μη σώφρον, για να είμαι ειλικρινής, μπορεί και να ορίζεται και με όρους ψυχολογίας και κάπως διαφορετικά το παραπάνω, αλλά δεν είμαι ειδικός και δε μπορώ να πω…

Και για να μην ξεχνιόμαστε: και το facebook είναι δημόσιος λόγος, με τεκμήρια μάλιστα εν προκειμένω και η βρισιά, η συκοφαντία και η απειλή, διώκονται ποινικά… Γενικά μιλάω…

Παναγιώτης Μπούρχας

Show Buttons
Hide Buttons