Ελευθερία και Δημοκρατία

Ελευθερία και Δημοκρατία

Παρουσιάζω τρεις απόψεις που τις βρήκα ενδιαφέρουσες, κλείνοντας με τη δική μου οπτική.

1.Προκειμένου να διαφυλάξουμε την πολύτιμη ελευθερία έκφρασης γνώμης, είμαστε υποχρεωμένοι να έχουμε ανάμεσα μας κι εκείνους που καλούν τον κόσμο σε αυτοκαταστροφικές πράξεις. Είναι όπως ο κήπος μας. Όταν τον φυτέψουμε με λάχανα και τον ποτίζουμε καθημερινά, ξέρουμε ότι ανάμεσά τους θα βγουν και γλιστρίδες με τις οποίες πρέπει να παλέψουμε αν θέλουμε να φάμε σαλάτα. «Άφησε τον ηλίθιο να πεθάνει» θα πει κάποιος και δεν θα διαφωνήσω μαζί του, εφόσον η άποψή του επηρεάζει μόνο τον ίδιον. Αν επηρεάζει καθοριστικά και άλλους; Έχει ευθύνη η συντεταγμένη πολιτεία απέναντί τους; Όταν ο μάρτυρας του Ιεχωβά αρνείται να κάνει μετάγγιση αίματος κι ας ξέρει ότι θα πεθάνει, δικαιούται η πολιτεία να τον υποχρεώσει να πάρει δυο μπουκάλες αίμα; Όχι προφανώς. Όταν όμως αρνείται να κάνει μετάγγιση και στο ανήλικο παιδί του που έχει χτυπήσει; Σε αυτή την περίπτωση, ο γονιός είναι δολοφόνος ή όχι; Εδώ σε θέλω. Όταν μια μάνα αρνείται να εμβολιάσει το παιδί της για μηνιγγίτιδα ή πολιομυελίτιδα, πρέπει η πολιτεία να της παίρνει την γονική επιμέλεια ή όχι; Κι εδώ σε θέλω πάλι. Και για να το φθάσουμε στην άκρη, το ανάπηρο παιδί που θα προκύψει αν, ανεμβολίαστο όπως είναι, το χτυπήσει η πολιομυελίτιδα, δικαιούται αναπηρική σύνταξη; Δικαιούται, θα πείτε, διότι δεν φταίει το παιδί για τις επιλογές των γονιών του. Κι αν αυτός που θα αρνηθεί να εμβολιαστεί με το μελλοντικό εμβόλιο του κορονοϊού, χτυπηθεί αύριο από την αρρώστια, δικαιούται να απαιτεί από την πολιτεία έτοιμη Εντατική να τον περιθάλψει; Πες μου και μένα. Στην Αμερική, πατρίδα της συνωμοσιολογίας σε σύγκριση με την ορθολογική Ευρώπη ή την μυστικιστική Ανατολή, υπάρχει ισχυρή πλέον τάση να μπουν οι θεωρίες συνωμοσίας στην διδακτέα ύλη του εκπαιδευτικού συστήματος. Το σύστημα Τραμπ υποστηρίζει αυτή την τάση σχεδόν φανερά. Η απαίτηση αυτή επικαλείται τις αρχές της δημοκρατίας. Τα παιδιά στο σχολείο να διδάσκονται και τις δύο θεωρίες που υπάρχουν για τη μορφή της Γης. Και ότι είναι στρογγυλή και ότι είναι επίπεδη, και ας αποφασίζουν μόνα τους ποια θα πιστέψουν. Τι πιο δημοκρατικό αλήθεια;

2.Mια δημοκρατική πολιτεία, που πρεσβεύει την αξία της ελευθερίας με ατομική ευθύνη, κανείς δεν μπορεί να υποχρεώσει κανέναν να πράξει το σωστό. Μπορεί μόνο να τον ενημερώσει, να τον προειδοποιήσει, να τον πληροφορήσει, να τον μορφώσει, πείτε το όπως θέλετε. Να του υπαγορεύσει, όμως, το καλό του και να τον υποχρεώσει να το κάνει δεν μπορεί. Αν ο άλλος, με όσα έχει μάθει στο μεταξύ, πιστεύει ότι «ο Χριστός που είναι μέσα στο άγιο ποτήριο δεν μπορεί να επιτρέψει τον θάνατο», κατά την παραστατική διατύπωση του εκπροσώπου της Ι.Σ., η το « Εδώ δεν ισχύει η έννοια της επιστήμης. Είναι η έννοια του μυστηρίου. Η οποία είναι πάνω από την επιστήμη και επηρεάζει την επιστήμη. Επομένως ή πιστεύεις ότι συμμετέχεις στο μεγαλύτερο μυστήριο και δεν παθαίνεις τίποτα ή δεν πηγαίνεις να κοινωνήσεις αν φοβάσαι» της Γιαμαρέλλου , είναι ελεύθερος να σταθμίσει ο ίδιος μεταξύ πίστης και επιστήμης.
Σε τελευταία ανάλυση, η διαφορά είναι μεταξύ αυτών των δύο. Τη διάκριση αυτή μεταξύ πίστης και επιστήμης κάνει, εξάλλου, και ο ίδιος ο μητροπολίτης, όταν υποστηρίζει ότι «άλλο ο συνωστισμός και τα σταγονίδια και άλλο η συμμετοχή στη Θεία Κοινωνία». Πράγματι, μιλούμε για δύο διαφορετικά πράγματα. Ποιο εκ των δύο υπερισχύει στη σωτηρία της ζωής είναι ευθύνη και απόφαση ατομική. Όπως είναι, επίσης, υπόθεση του καθενός πώς ορίζει τη ζωή: τούτη εδώ, τη μοναδική και ανεπανάληπτη, ή κάποια άλλη, αιώνια, σε χλοερούς λειμώνες;

3.Ορθώς, εκ του Συντάγματος και της δημοκρατικής τάξης προκύπτει το εθελοντικόν εμβολιασμού των πολιτών. Όσοι όμως, είναι στον τομέα της υγείας κάνουν μία σύμβαση εργασίας, που είναι και ο όρκος του Ιπποκράτη, ότι δεν θα βλάψουν εκείνους που καλούνται να θεραπεύσουν. Μπορούν να αρνούνται τον εμβολιασμό, αλλά στο σπίτι τους. Όχι στο νοσοκομείο. Είναι αυτονόητο ότι εκείνος που πληρώνεται για να θεραπεύσει κάποιον, θα ελαχιστοποιήσει τις πιθανότητες να τον βλάψει, όπως είναι αυτονόητο ότι οι χειρουργοί πλένουν τα χέρια τους πριν από την εγχείρηση. Δηλαδή, αν κάποιος ανήκει σε θρησκευτική σέχτα η οποία είναι κατά της προσωπικής υγιεινής θα προβάλλει το δικαίωμα της ισονομίας και της θρησκευτικής ελευθερίας για να χειρουργεί με άπλυτα χέρια; Αλλά, πάλι, πότε ευτύχησαν στην Ελλάδα τα αυτονόητα; Επιπλέον: αν βρεθεί το εμβόλιο για τον κορωνοϊό, πώς θα πεισθούν οι παλαβοί να ανοσοποιηθούν, όταν είναι εθελοντικός ο εμβολιασμός των γιατρών και μόνο ένας στους τρεις από το προσωπικό των νοσοκομείων εμβολιάζεται;

Ξεκάθαρη η άποψη μου: Όχι στις ίσες αποστάσεις.

Εξηγούμαι. Με προσωπικό παράδειγμα. Ενημερώνομαι ,ως φυσικός, από το περιοδικό της Ένωσης Ελλήνων Φυσικών (ΕΕΦ) «Physics News», το οποίο δημοσίευσε άρθρο που υποστηρίζει με βάση ένα (νοητικό) πείραμα ότι η Θεωρία της Σχετικότητας είναι εσφαλμένη. Στέλεχος της ΕΕΦ δικαιολόγησε τη δημοσίευση λέγοντας ότι είναι «απλώς μια άποψη», η οποία προβλήθηκε «στο πλαίσιο του πλουραλισμού». Στην πραγματικότητα, η δημοσίευση ήταν απολύτως άστοχη, πρέπει να ανακληθεί και να εξηγηθεί το γιατί, μια και απευθύνεται σε εκπαιδευτικούς και σε μαθητές που είναι η μοναδική μαγιά για να δημιουργηθεί ο κόσμος της αλήθειας.

Η δημοσίευση του συγκεκριμένου άρθρου και η αιτιολόγησή της ξεκινούν από μια παρανόηση. Στην καθημερινή γλώσσα χρησιμοποιούμε τη λέξη «θεωρώ» ως συνώνυμο του «νομίζω», για να εκφράσουμε την άποψή μας. Όμως μια επιστημονική θεωρία δεν είναι προσωπική άποψη. Η θεωρία της σχετικότητας δεν είναι η γνώμη του Αϊνστάιν για τους νόμους του σύμπαντος. Όπως όλες οι καθιερωμένες επιστημονικές θεωρίες, είναι η αλήθεια στην οποία έχει καταλήξει σήμερα η παγκόσμια επιστημονική κοινότητα έπειτα από δεκαετίες εξαντλητικής έρευνας και πειραματισμού. Μια επιστημονική θεωρία εξηγεί ένα στοιχείο του φυσικού κόσμου και μπορεί να ελεγχθεί επαναλαμβανόμενα σύμφωνα με την επιστημονική μέθοδο με συγκεκριμένο ευρέως παραδεκτό τρόπο παρατήρησης, πειραμάτων, μέτρησης, και αξιολόγησης των αποτελεσμάτων. Ειδικά για τη θεωρία της σχετικότητας τα πειραματικά δεδομένα είναι αξιοθαύμαστα. Θα με ρωτήσετε, δεν μπορεί μια θεωρία να αποδειχθεί εσφαλμένη; Και βέβαια μπορεί. Αυτός είναι ο τρόπος που προοδεύει η επιστήμη. Η διαδικασία όμως απόρριψης ή αποδοχής μιας θεωρίας είναι πολύ συγκεκριμένη. Βασίζεται στην άτεγκτη και αδέκαστη κρίση ομότιμων επιστημόνων των επιστημονικών εργασιών που υποβάλλονται για δημοσίευση.

Δεν πρέπει όμως τα μέσα μαζικής ενημέρωσης να προσφέρουν βήμα για τη διατύπωση διαφορετικών ή και αιρετικών απόψεων; Η απάντηση είναι φυσικά θετική όταν πρόκειται για διαφορετικές γνώμες π.χ. για θέματα όπως το πώς πρέπει να χειριστεί η χώρα τα προβλήματα στο Αιγαίο, με ποια μέτρα μπορεί να ενισχυθεί η οικονομική ανάπτυξη, ή ποιά ποδοσφαιρική ομάδα θα πάρει το πρωτάθλημα. Η χρήση όμως των επιχειρημάτων της πολυφωνίας και των ίσων αποστάσεων για να δοθεί βήμα σε ψευδοεπιστημονικές θεωρίες και σε τσαρλατάνους είναι εσφαλμένη και ανεύθυνη. Οι απόψεις ότι η Γη είναι επίπεδη, το Ολοκαύτωμα μύθος, η κλιματική αλλαγή ανύπαρκτη, η εξέλιξη των ειδών αναπόδεικτη ,ο κορονοϊός ανύπαρκτος και οι εμβολιασμοί επικίνδυνοι για τη δημόσια υγεία δεν έχουν σε καμία περίπτωση το ίδιο βάρος με τις καθιερωμένες επιστημονικές θεωρίες.

Τα ΜΜΕ δεν έχουν κανέναν λόγο να τις προβάλλουν και καμία υποχρέωση να δίνουν οποιοδήποτε βήμα σε εκπροσώπους τους. Μάλιστα, όπως δυστυχώς συνέβη με το αντιεμβολιαστικό κίνημα, η ανεύθυνη παρουσίαση τέτοιων απόψεων μπορεί να έχει τραγικές συνέπειες. Η πανδημία του κορονοϊού ίσως βοηθήσει κάποια πράγματα να μπουν στη θέση τους για το τι είναι αλήθεια και πως την αναζητούμε, επ’ ωφελεία όλων μας.

Από τη στήλη Ο Αλιεύς

Γρηγόριος Φαρμάκης

Show Buttons
Hide Buttons