Επί προσωπικού

Επί προσωπικού

Ήμουν φοιτητής στα τέλη του ’70, όταν όλοι οι πολιτικοποιημένοι της γενιάς μου είχαν και από ένα Κ στην πολιτική τους ταυτότητα. Ανεξάρτητα αν ήταν κομματικά ενταγμένοι ή δήλωναν κομματικά ανένταχτοι, ήταν πάντως κομμουνιστές. Σ’ αυτό το κλίμα, εύκολα μπορεί κανείς να αντιληφθεί πόσο άβολα αισθανόταν κάτι τύποι σαν και μένα, που είχαν το «θράσος» να δηλώνουν αριστεροί αλλά όχι κομμουνιστές. Επιπλέον, ακόμα χειρότερα γίνονταν τα πράγματα όταν κάποιος τολμούσε να δηλώσει σοσιαλδημοκράτης. Αυτό ισοδυναμούσε με το να έμπαινες σε μπάρ όπου συχνάζουν σκληροί πότες και να ζητούσες πορτοκαλάδα. Με λίγα λόγια, ήσουν κάτι μεταξύ «πολιτικά ξενέρωτου» και «πολιτικά φλώρου». Αντιμετωπιζόσουν απαξιωτικά, αν όχι και με καχυποψία. Έτσι για να μειωθεί ο κίνδυνος αυτός, προτιμούνταν ο αυτοπροσδιορισμός «σοσιαλιστής» αντί του «σοσιαλδημοκράτης» σαν ένα «κλείσιμο του ματιού» πως ίσως και να ήσουν λίγο πιο αριστερός από τους «επάρατους» σοσιαλδημοκράτες. Τι κι αν η Σοσιαλδημοκρατία γνώριζε τότε σε ευρωπαϊκό επίπεδο ημέρες δόξας; Σε μας έπεφτε λίγη τότε. Το moto της εποχής ήταν κομμουνισμός και ξερό ψωμί (σε όλες του τις εκφάνσεις).

Η επανάσταση μπορεί να μην ήταν επί θύραις, ήταν όμως στα χείλη πολλών, κυρίως των πολιτικοποιημένων νέων. Ακόμα και το ΠΑΣΟΚ στα πρώτα χρόνια της ζωής του φρόντιζε επιμελώς να διαφοροποιείται από τη Σοσιαλδημοκρατία, συχνά μάλιστα και να την αποδοκιμάζει στον δημόσιο λόγο του. Από τότε κύλησε πολύ νερό στ’ αυλάκι. Ετσι με τον καιρό, η ταυτότητα του σοσιαλδημοκράτη όλο και περισσότερο έπαυε να είναι όνειδος και γινόταν mainstream, χωρίς αυτό και να σημαίνει βέβαια πως το ΠΑΣΟΚ ευθυγραμμιζόταν πλήρως, ως προς τις πολιτικές του επιλογές αλλά και την εσωκομματική του λειτουργία, με τα πρότυπα των αντιστοίχων κομμάτων της Δυτικής Ευρώπης. Πλέον το «ΕΟΚ και ΝΑΤΟ το ίδιο συνδικάτο» είχε γίνει «ναι στην ΕΟΚ, ναι και στο ΝΑΤΟ», η εποχή των ερώτων με τα Μπάαθ της Μέσης Ανατολής και του «τρίτου δρόμου για τον σοσιαλισμό» είχε παρέλθει, ο θαυμασμός για την «άμεση δημοκρατία» του Καντάφι είχε υποχωρήσει, και η ευρωπαϊκή πορεία που ήταν πιά δεδομένη σφραγίστηκε με την είσοδο στην Ευρωζώνη.

Από κοντά και εμείς του «Ναι στην Ευρώπη των εργαζομένων και όχι των μονοπωλίων» με εκφραστή μας τον Μιχάλη Παπαγιαννάκη. Μέχρι που η κρίση χτύπησε τη χώρα της φαιδράς πορτοκαλέας και ήρθαν τα πάνω κάτω. Στην πολιτική σκέψη και πρακτική έχασε η μάνα το παιδί και το παιδί τη μάνα. Αναδύθηκαν απ’ το πουθενά πολιτικές δυνάμεις μόνο και μόνο συμπτώματα της κρίσης, χωρίς πολιτικές ή στη χειρότερη με ανορθολογικές πολιτικές «χαϊδέματος αυτιών», και άλλες όπως οι σοσιαλδημοκρατικές εξαυλώθηκαν.

Ο ευκαιριακός κυβερνητικός αχταρμάς των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ λοιδορώντας συλλήβδην το «παλιό» βρήκε ευήκοα ώτα, αλλά από ένα σημείο και μετά αυτοπαγιδεύτηκε. Κι άρχισαν τότε τα… άσματα με πρώτη φωνή το Νίκο Φίλη: «Συγγενέστερος σύμμαχος του ΣΥΡΙΖΑ είναι το ΠΑΣΟΚ. Καλύτερη η συγκυβέρνηση με το ΠΑΣΟΚ και ας είναι βρώμικο». Μετά τη «σφαλιάρα» των εκλογών, τίποτα δε βρωμάει πια, όλα είναι ευωδιαστά για «τη σύγκλιση των προοδευτικών δυνάμεων για τη διαμόρφωση κυβερνητικής λύσης». Και να, λοιπόν, που σήμερα στην ποδιά της Σοσιαλδημοκρατίας «σφάζονται παλικάρια».

Σκοτωμός στην είσοδο για το ποιος θα μπει. Όταν στη χώρα μας τη φτύναμε, η Σοσιαλδημοκρατία γνώριζε τις καλύτερες μέρες της. Τώρα που δεν είναι και στα καλύτερα της εμείς εδώ ανακαλύπτουμε τη «διακριτική γοητεία της». Ποιος να το ‘λεγε πως θα ερχόταν μια μέρα που η ευρύτερη ελληνική αριστερά και η κεντροαριστερά θα μαλλιοτραβιόνταν για την «αποκλειστική εν Ελλάδι αντιπροσωπεία» της, παρόλο τον κίνδυνο η μητρική εταιρία να χρεοκοπήσει. Κατα τους Πασόκους μάλιστα, οι Συριζαίοι εκλιπαρούν την συμπόρευση με το αφορεσμένο ΚΙΝΑΛ προκειμένου να ορθοποδήσουν.

Άλλωστε εκ των πραγμάτων το μόρφωμα του ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει ούτε… εξ αγχιστείας σχέση με την Σοσιαλδημοκρατία – που ήταν το πιο πετυχημένο πολιτικό πείραμα του 20ου αιώνα, που εγκαθίδρυσε κοινωνική δικαιοσύνη, κράτος πρόνοιας τόσο ισχυρό που άντεξε ακόμη και στη μετέπειτα προσπάθεια απορρύθμισής του, που ανέδειξε και σεβάστηκε την προσωπικότητα και την ελευθερία του ατόμου, που κατοχύρωσε τα δικαιώματα του πολίτη, που εγκαθίδρυσε το απαραβίαστο των θεσμών (π.χ. Δικαιοσύνη), καθώς και τον θεσμικό έλεγχο της εξουσίας.

Και αυτά σε μια εποχή που σε κάποια «προοδευτικά» καθεστώτα, οι κομματικές εξουσίες καταπίεζαν τους λαούς τους όντας θεσμικώς υπεράνω λαϊκού ελέγχου. Γι’ αυτά άλλωστε πλακωνόμασταν πολιτικά και τότε με τα συντρόφια, στα αμφιθέατρα του Φυσικού στη Σόλωνος. 

Από τη στήλη του Αλιέα

Γρηγόριος Φαρμάκης

Show Buttons
Hide Buttons