Η πικρή αλήθεια…

Η πικρή αλήθεια…

Μια χώρα, η Τουρκία, 80 εκατομμυρίων ανθρώπων με δυναμικούς δημογραφικούς δείκτες διαθέτει συντριπτικές οικονομίες κλίμακας για εξοπλιστικές δαπάνες σε σχέση με αυτές που διαθέτει μια χώρα, η Ελλάδα, των 10 εκατομμυρίων ανθρώπων που έχει 3 εκατομμύρια συνταξιούχους και δαπανά το 17% του ΑΕΠ για συντάξεις.

Υποθέστε πως αύριο μια κάποια πολιτική ηγεσία πήγαινε σε ένα δημοψήφισμα με ερωτήματα όπως «Να βυθίσουμε τις τουρκικές εξέδρες άντλησης πετρελαίου στην Κυπριακή ΑΟΖ και ενδεχομένως στην περιοχή του Καστελλόριζου ή να πάμε σε μια συμβιβαστική  λύση και να μην ρισκάρουμε να μειωθούν δαπάνες και επιδόματα ή να χυθεί αίμα;»…

Ποιο θα ήταν το αποτέλεσμα;

Τις τελευταίες δεκαετίες η ευημερία και ασφάλεια χωρίς ιδιαίτερη

προσπάθεια μας έχουν καταστήσει μαλθακούς. Πολύ περισσότερο τους νεότερους.

Η Ελληνική κοινωνία θυμίζει όλο και περισσότερο το Βυζάντιο των τελευταίων δεκαετιών του, όταν είχε απομείνει γύρω από την Κωνσταντινούπολη.

Οι ευγενείς και μορφωμένοι που είχαν τη δυνατότητα, έφευγαν στη Δύση και οι άλλοι για να μην πολεμήσουν γίνονταν καλόγεροι.

Μια μερίδα της πολιτικής ελίτ υπό τους Παλαιολόγους έτρεχε στη Δύση να βρει εγγύηση της εδαφικής ακεραιότητας και μια άλλη ακολουθούσε τον Μέγα Δούκα Λουκά Νοταρά που φέρεται να είπε την ιστορική φράση, «καλύτερα φακιόλι τουρκικό παρά τιάρα παπική».

Κατά έναν ανάλογο τρόπο σήμερα, προσπαθούμε να πιέσουμε  μέσω ηθικών διλημμάτων τους Ευρωπαίους και τους Αμερικανούς να εγγυηθούν την εδαφική ακεραιότητα της Κύπρου και της Ελλάδας.

Τότε ήταν η αλληλεγγύη της χριστιανοσύνης, τώρα είναι η αλληλεγγύη στο πλαίσιο της Ε.Ε. και των ευρωπαϊκών αξιών.

Καθώς όμως μοιάζει δύσκολο να πειστεί η ελληνική κοινωνία να «ματώσει» για να υπερασπιστεί οτιδήποτε, θα είναι δύσκολο να πειστούν οι ευρωπαϊκές.

Ας συνεχίσουμε λοιπόν να ασχολούμαστε με το τι θα κάνουμε τις αυξήσεις επιδομάτων και συντάξεων που υπόσχεται και η νέα κυβέρνηση για τα Χριστούγεννα, αμέριμνοι για το τι πιθανά έρχεται…

Όπως πάντα…

Γ.Φ.

Show Buttons
Hide Buttons