Η τραγωδία του «εθνικισμού του εμβολίου»

Η τραγωδία του «εθνικισμού του εμβολίου»

Αντιμέτωπη με έναν διαφορετικό εθνικισμό βρίσκεται η ανθρωπότητα σήμερα, όσο η επιστημονική κοινότητα προσπαθεί να βρει την απάντηση στον Covid-19 μέσω ενός αποτελεσματικού εμβολίου.

Άρθρο των Thomas J. Bollyky και Chad P. Bown στο «Foreign Affairs» περιγράφει την τραγωδία του «εθνικισμού του εμβολίου» (vaccine nationalism) στον οποίο έχουν επιδοθεί οι μεγάλες και πλούσιες χώρες του κόσμου σήμερα – διαβάστε ολόκληρο το άρθρο εδώ.

Από τις αρχές Ιουλίου, υπάρχουν περί τα 160 υποψήφια εμβόλια για τον κορωνοϊό στη διαδικασία της έρευνας με τα 21 από αυτά σε κλινικές δοκιμές. Μολονότι θα περάσουν μήνες τουλάχιστον… προτού ένα ή περισσότερα από τα αυτά τα εμβόλια αποδειχθεί ότι είναι ασφαλή και αποτελεσματικά και είναι έτοιμα να παραδοθούν για χρήση, χώρες που κατασκευάζουν εμβόλια (αλλά και πλούσιες χώρες που δεν το κάνουν) ήδη βρίσκονται σε έναν ανταγωνισμό για να «κλειδώσουν» την άμεση πρόσβαση στα εμβόλια. Και αν κρίνουμε από τον τρόπο με τον οποίο κυβερνήσεις έδρασαν κατά τη διάρκεια της πανδημίας και της καραντίνας, φαίνεται πολύ πιθανό ότι τέτοιες συμπεριφορές θα επιμείνουν. Απούσης μιας διεθνούς δέσμευσης για κατανομή των εμβολίων παγκόσμια με ορθολογικό τρόπο, ηγέτες ανά την υφήλιο θέτουν ως προτεραιότητα να φροντίσουν το δικό τους πληθυσμό, αντί να βοηθήσουν στην επιβράδυνση της διάδοσης της νόσου αλλού ή στην προστασία των ευπαθών ομάδων και των εργαζομένων στο χώρο της δημόσιας υγείας σε άλλες χώρες.

Αυτού του είδους η λογική του «εθνικισμού του εμβολίου» ή του «πρώτα η χώρα μου» θα έχει μακρόπνοες συνέπειες. Χωρίς διεθνή συνεργασία, οι χώρες θα «χτυπιούνται» μεταξύ τους οδηγώντας στα ύψη την τιμή του εμβολίου και των σχετιζόμενων με αυτό πρώτων υλών.

Οι προμήθειες των εγκεκριμένων εμβολίων θα περιοριστούν αρχικά σε μερικές πλούσιες χώρες, και ο μεγαλύτερος πόνος θα είναι σε χαμηλού και μέσου οικονομικού επιπέδου χώρες. Οι τελευταίες θα αναγκάζονται να παρακολουθούν τους πλουσιότερους εταίρους τους να εξαντλούν τα αποθέματα και να περιμένουν μήνες (ή και περισσότερο) για τον ανεφοδιασμό τους.

Στο μεταξύ, οι εργαζόμενοι στο χώρο της υγείας και δισεκατομμύρια ηλικιωμένων και ανθρώπων που ανήκουν στις ευπαθείς ομάδες των φτωχότερων χωρών θα μένουν απροστάτευτοι, γεγονός που θα παρατείνει την πανδημία, θα αυξάνει το ρυθμό της θνησιμότητας και θα θέτει σε κίνδυνο τα εύθραυστα συστήματα υγείας και τις οικονομίες.

Στο αίτημά τους για εμβόλιο, χώρες χωρίς πρόσβαση σε αυτό θα αναζητούν κάθε μορφή πλεονεκτήματος που μπορούν να βρουν, συμπεριλαμβανομένων εξαγωγών βασικών συστατικών για τα εμβόλια, που θα οδηγήσει με τη σειρά του στη διάσπαση των αλυσίδων προμήθειας των πρώτων υλών για σύριγγες και φιαλίδια.

Απελπισμένες κυβερνήσεις μπορεί να «χτυπήσουν» τις βραχυπρόθεσμες συμφωνίες εμβόλια με αντίθετες επιπτώσεις για τα μακροπρόθεσμα οικονομικά, διπλωματικά και στρατηγικά τους συμφέροντα. Το αποτέλεσμα δεν θα είναι μόνο οι αχρείαστες οικονομικές και ανθρωπιστικές κακουχίες αλλά επίσης η έντονη μνησικακία εναντίον των χωρών με εμβόλιο, που θα θέσει σε κίνδυνο τη διεθνή συνεργασία η οποία θα είναι απαραίτητη για να αντιμετωπιστούν μελλοντικές κρίσεις – για να μην αναφέρουμε άλλες πιεστικές προκλήσεις όπως η κλιματική αλλαγή και η εξάπλωση των πυρηνικών απειλών.

Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο εδώ

Show Buttons
Hide Buttons