Λίγη ελπίδα ρε, τι ζητάμε…

Λίγη ελπίδα ρε, τι ζητάμε…

Έχουμε όλοι ανάγκη από λίγη αισιοδοξία και ελπίδα, ρε μ@@@κες! Τι πιο λογικό;

Εδώ και εννιά μήνες είδαμε όλοι τη ζωή μας να αλλάζει σε βαθμό που μόνο μια ταινία επιστημονικής φαντασίας θα μπορούσε να ζηλέψει το σενάριο που βιώσαμε εν έτει 2020. Άλλοι απλά προς το χειρότερο, άλλοι έπεσαν στην κόλαση, την οικονομική ή του θανάτου.

Πριν από εννιά μήνες, θυμάμαι πως κανείς δε δήλωνε με βεβαιότητα πως ως το τέλος του 2020, η επιστήμη θα δώσει τη λύση σε αυτό τον εφιάλτη. Όλοι μιλούσαν για τις αρχές ή τα μέσα του 2021 και μετά. Τότε ελπίζαμε πως το καλοκαίρι ή ένας άλλος παράγοντας θα μπορούσε να βγάλει από τη μέση αυτό το διάολο. Και η πραγματικότητα διέψευσε εύκολα αυτές τις ψευδαισθήσεις, με το δεύτερο κύμα της πανδημίας να είναι σαρωτικό, σε όλο τον κόσμο. Ελαχιστότατες χώρες έκαναν τη διαφορά. Παντού θάνατος και οικονομική καταστροφή.

Ελάχιστοι πίστεψαν στις δυνατότητες της επιστήμης να ανταποκριθεί τόσο γρήγορα απέναντι σε έναν αόρατο εχθρό κι αυτό προφανώς, δεν ήλθε τυχαία αλλά οφείλεται σε χρόνια επιστημονικής δουλειάς και μελετών που κινούνταν στην κατεύθυνση μιας παρόμοιας απειλής, για την οποία επίσης φυσιολογικά, κάποιοι διορατικοί άνθρωποι προειδοποιούσαν, επειδή έβλεπαν πως η ανθρωπότητα δεν αντιμετώπισε αποτελεσματικά ανάλογους κινδύνους όπως ο Έμπολα, ο Sars κοκ.   

Ο μεγαλύτερος κίνδυνος ωστόσο τώρα, που έχουμε το εμβόλιο, από διάφορες παραγωγούς εταιρείες, είναι να προκαλέσουμε μόνοι μας ένα τρίτο, ίσως ακόμα σφοδρότερο κύμα πανδημίας, αν ξεγελαστούμε και πιστέψουμε πως ξεμπερδέψαμε άμα τη εμφανίσει του εμβολίου. Για να δράσει η εμβολιαστική ασπίδα απαιτείται εύλογος χρόνος 2-3 μηνών όπως λένε οι επιστήμονες, αν θεωρήσουμε πως οι ποσότητες εμβολίων θα είναι επαρκείς σε αυτό το χρονικό διάστημα, ώστε να θωρακίσουν όλους τους πληθυσμούς, σε ανεπτυγμένες και αναπτυσσόμενες ή υπανάπτυκτες χώρες. Γιατί η εμβολιαστική αλυσίδα θα πρέπει να αφορά πλούσιους και φτωχούς, μαύρους και άσπρους, Ανατολή και Δύση, Βορρά και Νότο. Αλλιώς ο ιός θα βρίσκει χαραμάδες και θα εξελίσσεται, θα μεταλλάσσεται, θα συνεχίσει να απειλεί.

Αυτός, για να έλθουμε στα καθ’ ημάς, είναι και ο νούμερο 1 κίνδυνος για τη χώρα μας: ο εφησυχασμός. Δε θεωρώ επικοινωνιακή υπερβολή αλλά υποχρέωση του Πρωθυπουργού και των Υπουργών να εμβολιαστούν πρώτοι, για να στείλουν στους δύσπιστους το μήνυμα της ασφάλειας του εμβολίου. Αυτό γίνεται σε όλο τον κόσμο, έτσι πρέπει να γίνει ακόμα και στη χώρα που αρέσκεται στα επιφανειακά θέματα και μία μέρα πριν την έναρξη των εμβολιασμών, κάνει πρώτο θέμα στα social media τη γέννηση του πρώτου παιδιού ενός Υπουργού – και της πρώην μοντέλας συζύγου του, με παιδιά από τον πρώτο της γάμο. Αλλά η επικοινωνία πρέπει να τελειώσει γρήγορα, η κυβέρνηση πρέπει να δείξει προσήλωση στην υλοποίηση του δύσκολου εγχειρήματος του εμβολιασμού, με σύνεση και σοβαρότητα. Πρέπει να αποφεύγονται τα εύκολα λάθη, όπως η αλλαγή του εθνικού σχεδίου για τον εμβολιασμό που άλλαξε σημαντικά μέσα σε λίγες μέρες: κι εκεί που η Πρωτοβάθμια Φροντίδα Υγείας με τις ΤΟΜΥ είχε ανακοινωθεί ως συμμέτοχος στον εμβολιασμό, τώρα βγαίνει εκτός, για λόγους που νομίζω, έχουν να κάνουν με το ΕΣΠΑ.

Από την άλλη, έχουμε μια αντιπολίτευση που ήθελε να γίνει σοβαρή… όταν μεγάλωνε. Αλλά ποτέ δεν της βγήκε. Και σήμερα, χρεώνει στην κυβέρνηση ότι η Pfizer δε μπορεί να παράξει όσα εμβόλια είχε αρχικά υποσχεθεί απέναντι στην ΕΕ, με συνέπεια όλες οι χώρες της ΕΕ να παίρνουν πολύ μικρότερες ποσότητες από τις αρχικά προϋπολογισθείσες. Φταίει λένε, η κυβέρνηση γιατί είχε υποσχεθεί 2 εκατ. εμβόλια. Βιάστηκε, είπε ψέματα, εκμεταλλεύτηκε επικοινωνιακά και άλλα τέτοια φαιδρά, την ώρα που η πρόεδρος της Κομισιόν υπόσχεται να έχει γρήγορα η ΕΕ όσα εμβόλια χρειάζονται για το σύνολο του πληθυσμού της. 

Μα, λέει ο άλλος, υπάρχουν χώρες που προμηθεύονται για τον εαυτό τους εμβόλια. Όπως η Τουρκία, ας πούμε… Ψωνίζει από την Κίνα. Αλλά η Τουρκία δεν ανήκει σε έναν υπερεθνικό οργανισμό όπως εμείς, που μας παρέχει την ασφάλεια της σίγουρης και φθηνής διαπραγμάτευσης. Δε λένε βέβαια, στην περίπτωση αυτή, ποιες θα ήταν οι εναλλακτικές εμβολίου που θα είχαμε, αν βγαίναμε στην αγορά μόνοι μας.

Μίζερη και κακή κριτική σε μια στιγμή που όλοι μας έχουμε ανάγκη από λίγη ελπίδα.

Φτηνή και ασυνάρτητη αντιπολίτευση από ένα κόμμα που δε βάζει μυαλό. Δυο παραδείγματα φαίνονται εδώ. Οι περισσότεροι ωστόσο βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ είτε κατάλαβαν πως το θέμα δεν προσφέρεται για αντιπολίτευση, είτε… τους έκατσαν βαριά γαλοπούλα και μελομακάρονα, γιατί τα προφίλ των μέσων κοινωνικής δικτύωσης σίγησαν τις τελευταίες ώρες… 

Δε μπορεί να κλέψουν δόξα από την ιστορική στιγμή της έναρξης των εμβολιασμών, κανείς πολιτικός, είτε λέγεται Μητσοτάκης, είτε αλλιώς. O συμβολισμός είναι ο ίδιος για μένα, είτε στην καρέκλα για το εμβόλιο κάθεται ο Πρωθυπουργός, είτε η νοσηλεύτρια είτε ο ηλικιωμένος που εμβολιάστηκαν σήμερα πρώτοι στη χώρα μας. 

Η στιγμή γεννά ελπίδα σε όλο τον κόσμο και αυτό δε μπορεί να το στερήσει κανείς, από κανέναν. Μικρή σημασία έχει αν στην Ελλάδα και σε άλλες χώρες προβάλλεται ο Πρωθυπουργός που εμβολιάζεται από τους πρώτους, ή αν στον Καναδά προβάλλεται ο εργαζόμενος της εταιρείας μεταφορών UPS που μετέφερε στο νοσοκομείο, την πρώτη παρτίδα εμβολίων που παρέλαβε η χώρα του – σιγά τη δουλειά, θα πείτε, ίσως εύλογα, αλλά η ουσία είναι στο γεγονός των επερχόμενων εμβολιασμών και κάθε χώρα, κάθε μέσο θα προβάλλει αυτή την ελπίδα με διαφορετικό τρόπο. Διαβάστε το θέμα εδώ, για τον Έλληνα Άγγελο Αρανίτη που τυγχάνει να είναι στενός συγγενής μου…

Παναγιώτης Μπούρχας 

Show Buttons
Hide Buttons