Με τη γκρίνια (μόνο) δεν πας πουθενά…

Με τη γκρίνια (μόνο) δεν πας πουθενά…

Με μερικές «καταδρομικές» ακόμα, του Τσίπρα και του Μητσοτάκη, λογικά το ποσοστό του Κινήματος Αλλαγής, σε ενδεχόμενες πρόωρες εκλογές, εντός των επόμενων δύο χρόνων (διάστημα στο οποίο η ΝΔ μπορεί εύκολα να διατηρήσει την πρωτοκαθεδρία έναντι του ΣΥΡΙΖΑ), θα πέσει πολύ κάτω από το τουλάχιστον μέτριο 8,1% που έλαβε στις εκλογές του περασμένου Ιουλίου.

Η «αποψίλωση» στελεχών του ΚΙΝΑΛ από τα δεξιά και τα αριστερά του συνεχίζεται και αυτό που αδυνατεί να αντιληφθεί πλέον, ο κόσμος ο οποίος εξακολουθεί να παραμένει πιστός στο ΠΑΣΟΚ – στο ΠΑΣΟΚ, όχι στο ΚΙΝΑΛ, τονίζω… – είναι πως έχει περάσει πλέον η εποχή που η μεταπήδηση, η μετεγγραφή από το ένα κόμμα στο άλλο, θεωρούνταν «έγκλημα καθοσιώσεως» και σε αυτό συνετέλεσε τόσο η συνεργασία ΠΑΣΟΚ και ΝΔ με Πρωθυπουργό τον Αντώνη Σαμαρά, όσο και η εντελώς εκτός ορίων κάθε πολιτικής ηθικής, διαχείριση των αντιπάλων του, εκ μέρους του Τσίπρα, όταν προσπαθούσε με νύχια και με δόντια, να κρατηθεί στην εξουσία, πριν από μερικούς μήνες, από τη στιγμή που αποχώρησε από την κυβέρνησή του, ο Πάνος Καμμένος.

Επειδή μιλάμε με ποδοσφαιρικούς όρους πια, θα επικαλεστώ ένα παράδειγμα από το χώρο του αθλητισμού για να δικαιολογήσω τη διαφορά με το παρελθόν: κατά τις δεκαετίες του ’80 και αρχές ’90, για τους ρομαντικούς και παθιασμένους οπαδούς των ποδοσφαιρικών «αιώνιων» αντιπάλων, του Παναθηναϊκού και του Ολυμπιακού, ήταν προδοσία να μετεγγραφεί ένας ποδοσφαιριστής από τη μια ομάδα στην άλλη. Οι Έλληνες οπαδοί δεν είχαν αντιληφθεί ακόμα ότι το ποδόσφαιρο είχε γίνει επαγγελματικό και δε μπορούσαν να αντιληφθούν με τη δική τους λογική, πως πήγαν στον «αιώνιο» αντίπαλο, ο Δεληκάρης, ο Γαλάκος, ο Κυράστας, ο Βαμβακούλας, ο Σαργκάνης και ο Στράτος ο Αποστολάκης.

Στη σημερινή εποχή, το να μετεγγραφεί ένας αθλητής από τον έναν σύλλογο στον άλλο, ακόμα και από τις σημερινές μεγάλες ομάδες, δεν είναι είδηση. Το πολύ να πέφτει μια γιούχα στο γήπεδο από την εξέδρα των φανατικών, κάθε φορά που τον συναντούν μπροστά τους… και να… ξεβαφτίζουν την καημένη τη μάνα του.

Έτσι ακριβώς πια, εν έτει 2019, μετά και τη λαίλαπα των μνημονίων, τα όρια μεταξύ των κομμάτων έχουν ξεχειλώσει επικίνδυνα στη χώρα μας και οι «μετακινούμενοι» πολιτικοί είναι κάτι συνηθισμένο.

 

***********************************

Το πρόβλημα του ΚΙΝΑΛ σήμερα, δεν είναι ότι του φεύγουν στελέχη.

Το πρόβλημα του ΚΙΝΑΛ σήμερα, είναι ότι δεν αρέσει, όπως είπε κάποτε και μια μεγάλη κυρία…

Από κει πρέπει να ξεκινήσουν οι τελευταίοι πιστοί του ΚΙΝΑΛ, να προκαλέσουν τολμηρές αποφάσεις, αλλαγές και βελτιώσεις που θα κάνουν ελκυστικό το κόμμα τους.

Προσωπικά, θεωρώ πως είναι εξαιρετικά δύσκολα, έως… αδύνατα αναστρέψιμη η κατάσταση για το πάλαι ποτέ ισχυρό κόμμα και γίνεται ακόμα πιο δύσκολη, όσο η ηγετική του ομάδα διατηρεί την απόσταση από την πραγματικότητα.

Παναγιώτης Μπούρχας

Show Buttons
Hide Buttons