Μια εξομολόγηση… *Του Γιώργου Κρανά

Μια εξομολόγηση… *Του Γιώργου Κρανά

O κύριος με τα άσπρα μαλλιά και την εφημερίδα στο χέρι, μπήκε στο εξομολογητήριο.

 

  • Αμάρτησα πάτερ, ψιθύρισε.
  • Τι έκανες τέκνον μου; Μήπως σκότωσες;
  • Όχι πάτερ.
  • Μήπως έκλεψες;
  • Ούτε.
  • Μήπως επικαλέστηκες το όνομα του Κυρίου επί ματαίω;
  • Ούτε αυτό.
  • Ε, τότε τέκνον μου τι μπορεί να έκανες;
  • Παρασύρθηκα πάτερ. Παρασύρθηκα από την κοινωνία. Έκανα ότι έκαναν οι γύρω μου, έκανα ότι έλεγαν οι άλλοι.

 

Ο Πάτερ προβληματίστηκε. Στα τόσα χρόνια εξομολόγησης είχε ακούσει πολλά, αλλά αμαρτία που να είχε επιβάλλει η κοινωνία ποτέ. Η κοινωνία, ο κόσμος δηλαδή, πάντα είχε δίκιο, και πάντα φρόντιζε να βάλει στον ίσιο δρόμο τους παραστρατημένους. Πώς γίνεται τώρα να ευθύνεται για την αμαρτία κάποιου; Πήρε μια ανάσα και ζήτησε στον άνθρωπο που είχε μπροστά του να συνεχίσει.

 

  • Πάτερ, πριν 38 χρόνια παντρεύτηκα. Η γυναίκα μου έφερε στον κόσμο δύο κορίτσια τα οποία δόξα τω Θεω μεγάλωσαν και παντρεύτηκαν με τη σειρά τους κι αυτές. Υπήρξα πολύ δοτικός απέναντι στην οικογένειά μου. Δούλευα πολύ και φρόντιζα να παρέχω όλα τα απαραίτητα υλικά αγαθά αλλά και τις ευκαιρίες για πνευματική καλλιέργεια όπως ταξίδια, σπουδές, καλλιτεχνικές εμπειρίες. Για όλα μεριμνούσα.
  • Τέκνο μου να με συγχωρείς, αλλά δυσκολεύομαι να βρω κάποια αμαρτία.
  • Μη βιάζεστε πάτερ. Όσο εγώ δούλευα, άλλο τόσο δούλευε και η γυναίκα μου. Μόνο που εκείνης το επάγγελμα ήταν νοικοκυρά, κάτι που εγώ δεν της αναγνώρισα ποτέ. Πίστευα πως είναι κάτι απλό, δεδομένο και ασήμαντο το να έχεις την ευθύνη τoυ σπιτιού και της καθημερινής φροντίδας όλων των μελών της οικογένειας. Ποτέ δεν της συμπαραστάθηκα κατά την περίοδο της εγκυμοσύνης και της λοχείας. Πίστευα ότι είναι καθήκον της να τα βγάλει πέρα χωρίς τη βοήθεια μου. Ποτέ δε βοήθησα σε δουλειές του σπιτιού. Ποτέ δεν ασχολήθηκα με το άλλαγμα της πάνας, με το μπάνιο των παιδιών. Ποτέ δεν έπαιξα με τα παιδιά, όσο αυτά ήταν μικρά. Ποτέ δε σηκώθηκα το βράδυ να δω αν έχουν πυρετό. Ποτέ δεν έσπρωξα καρότσι. Ποτέ δεν τα κράτησα για να πάει με την ησυχία της να ψωνίσει στο σουπερμάρκετ. Ποτέ δεν πήγα εγώ στο σουπερμάρκετ, κρατώντας το ένα παιδί απ’ το ένα χέρι μαζί με τα ψώνια και σέρνοντας το άλλο μαζί. Έκανα ό,τι μου έλεγε η κοινωνία ότι έπρεπε να κάνω ως άντρας. «Ο άντρας είναι για να φέρνει τα λεφτά στο σπίτι». «Ο άντρας δεν ασχολείται με γυναικείες δουλειές». Και κάπως έτσι «ξέχασα» ότι ο άντρας, πέρα και πάνω από άντρας είναι άνθρωπος.

 

  • Κατάλαβα. Τότε οφείλω να σου πω τέκνον, ότι κακώς ήρθες σε μένα να τα πεις όλα αυτά.
  • Και που έπρεπε να πάω;
  • Θα σου πρότεινα να τα δημοσιεύσεις κάπου, μπας και τα διαβάσει κανένας νέος πατέρας και ανοίξει τα μάτια του.

 

 

Κάπως έτσι έφτασε το σημερινό κείμενο να βλέπει το φως της δημοσιότητας, ενώ εγώ «βλέπω» τον εαυτό μου να σφυρίζει αδιάφορα και θέλω να του βάλω τις φωνές. Βλέπω τον γαμπρό μου να παίζει με τα παιδιά του και καμαρώνω. Βλέπω νέους πατεράδες και θέλω να τους πω πόσα θα χάσουν απ’ τα παιδιά τους αν δεν ασχοληθούν με το μεγάλωμά τους και πόσο θα χάσουν τη γυναίκα τους αν δεν τη βοηθήσουν να ανέβει το Γολγοθά της καθημερινότητας. Βλέπω όμως και κάτι αμετανόητους και ειδικά γι’ αυτούς έχω μια συμβουλή. Αν ποτέ σας αφήσει η γυναίκα σας μόνους με το παιδί, λίγο πριν επιστρέψει στο σπίτι,ρίξτε στο παιδί μια μικρή τσιμπιά. Τόσο ώστε να αρχίσει να γκρινιάζει. Εγγυώμαι, από προσωπική εμπειρία, ότι δε θα σας το ξαναφήσει ποτέ!

 

*O Γιώργος Κρανάς είναι π. οικονομικός επιθεωρητής, τέως Δήμαρχος Παμβώτιδος, σύζυγος και πατέρας…

Show Buttons
Hide Buttons