Μια μαθητική γιορτή που δεν έγινε…

Μια μαθητική γιορτή που δεν έγινε…

Βρέθηκα χθες το πρωί, σε μια σχολική γιορτή δημοτικού, για την επέτειο του Πολυτεχνείου…

Δεν θα ανοίξω την κουβέντα για τα μηνύματα που περνούν τα ποιήματα αυτής της ημέρας, γιατί θα παρεξηγηθώ και γιατί το θέμα είναι μεγάλο και δε μπορεί να εξαντληθεί μέσα στα όρια μιας παραπολιτικής στήλης. Απλά θα πω πως για να ξεμπερδέψουμε από τα κόμπλεξ που μας κατατρύχουν ως λαό, θα πρέπει… χθες… να ξαναδούμε μέσα από το κατά το δυνατόν, αντικειμενικό πρίσμα των ιστορικών γεγονότων, όλες τις αλήθειες της κάθε στιγμής του παρελθόντος μας, προκειμένου να πάμε παρακάτω.

Διαφορετικά, κάθε 17η Νοέμβρη ή σε κάθε μαθητική και φοιτητική κατάληψη όπως αυτές που γίνονται τούτες τις μέρες, θα αισθανόμαστε μερικοί ότι η Χούντα δεν τελείωσε ποτέ ή ότι εξακολουθούμε να ζούμε σε ένα ανελεύθερο κράτος.

Και θα ηχεί σαν αστείο στα αυτιά μας, το σύνθημα «η Χούντα δεν τελείωσε το ’73»… (προφανώς και δεν τελείωσε τότε, αλλά το ’74…). Οι δε πολιτικοί που υιοθετούν αυτές τις γελοιότητες και τις ανιστόρητες συγκρίσεις και υπερβολές, είναι επιεικώς για… «μπάτσες» (και είμαι κατά της βίας εγώ, έτσι;).

Έρχομαι στο προκείμενο: η σχολική γιορτή που σας έλεγα, διακόπηκε πριν καν καλά – καλά ξεκινήσει, γιατί λιποθύμησαν δυο μαθητές. Ο πρώτος μάλιστα έπεσε ευθεία και προσγειώθηκε με το κεφάλι και παρ’ ολίγον, να τραυματίζονταν σοβαρά. Το σοκ που ακολούθησε ήταν μεγαλύτερο για τους συμμαθητές του παιδιού, και σε λιγότερο από πέντε λεπτά, λιποθύμησε και δεύτερο παιδί!

Δεύτερη διακοπή και πολλά παιδιά άρχισαν να κλαίνε, φοβισμένα. Πολλοί γονείς παράφρονες, ανησύχησαν, λες και επρόκειτο για κολλητική αρρώστια…

Ο διευθυντής του σχολείου υποδειγματικά δρώντας, κάλεσε το ΕΚΑΒ για να εξετάσουν τα παιδιά και ακολούθως έπραξε το αυτονόητο και διέκοψε τη γιορτή, λέγοντας πως «μας την χρωστάνε τα παιδιά της Ε΄ Δημοτικού»… (κι εκεί πετάχτηκε ένας πιτσιρικάς και πρότεινε να γίνει η γιορτή τη Δευτέρα…).

Φεύγοντας από το σχολείο σκεφτόμουν, αν έχουν πραγματικό νόημα αυτές οι γιορτές και αν ναι, για ποιους;

Για τους γονείς των παιδιών τα οποία συμμετέχουν στη γιορτή και που πάμε στο σχολείο να καμαρώσουμε τα βλαστάρια μας να απαγγέλλουν ποιήματα και να τραγουδάνε με τη σχολική χορωδία; (προσωπικά, ως μαθητής, θεωρούσα τις γιορτές αγγαρεία, γιατί έπαιρνα πάντοτε ποίημα ή αφήγηση, επειδή ήμουν καλός και με καθαρό λόγο στην απαγγελία. Όχι ότι το ήθελα…)

Για τα ίδια τα παιδιά, επειδή η ενασχόληση με τα γεγονότα μπορεί να αποτελέσει τη βιωματική εμπειρία που θα τους μεταδώσει ευκολότερα την επιθυμητή γνώση, σε σχέση με ό,τι θα συμβεί από την απλή διδασκαλία του μαθήματος, μέσα στην σχολική τάξη; Αν κρίνω από τον εαυτό μου, δε θεωρώ ότι συνέβαινε αυτό. Αν κρίνω από το γιο μου (το μόνο που περιμένει κάθε φορά από αυτές τις μέρες, είναι να τελειώσει η γιορτή για να πάει να παίξει με τους φίλους του…), το ίδιο… Μόνο χαμένες ώρες μαθήματος μετράω για να προετοιμαστεί μια σχολική γιορτή, η οποία στο τέλος διακόπηκε, αν μιλήσουμε για το προκείμενο.

Δεν είμαι παιδαγωγός αλλά πιστεύω ότι θα υπάρχουν άλλοι τρόποι να τιμήσουμε τα γεγονότα και τους προγόνους μας. Να γίνουν τα παιδιά πιο ενεργοί πρωταγωνιστές σε μια βιωματική εκπαιδευτική διαδικασία κι όχι «παπαγάλοι» για να πάμε εμείς οι γονείς να τραβήξουμε φωτογραφίες και βίντεο.

Τα ίδια ακριβώς πιστεύω και για τις παρελάσεις, με κίνδυνο να χαρακτηριστώ Συριζαίος…

(Από τα «Δήγματα» του Σαββάτου, 16/11/2019)

Show Buttons
Hide Buttons