Οι άνθρωποι δε λένε την αλήθεια… Oι αριθμοί;

Οι άνθρωποι δε λένε την αλήθεια… Oι αριθμοί;

Την Παρασκευή ξεκίνησε στο Συμβούλιο της Επικρατείας η δίκη για τα αναδρομικά που διεκδικούν οι συνταξιούχοι από τις περικοπές στις συντάξεις τους που έχουν συμβεί στα χρόνια των μνημονίων. Αν δικαιωθούν, το Ελληνικό δημόσιο πρέπει να τους καταβάλει για το σύνολο των περικοπών 26 δισ. ευρώ. Αυτά τα λεφτά δεν υπάρχουν στη χώρα και στην οικονομία.

Το Ελληνικό δημόσιο έχει μία και μοναδική διέξοδο: Να «κλέψει» τα χρήματα αυτά από τις επόμενες γενιές. Αυτό θα σημάνει ότι οι γονείς κερδίζουν στο δικαστήριο δίκη σε βάρος των παιδιών τους.

Για περικοπές που έγιναν αναγκαστικά από το 2010, μια και το 2009 το δημόσιο «μπήκε μέσα» 36 δισ. ευρώ(το ετήσιο δημοσιονομικό έλλειμμα είναι σε βασικές γραμμές η διαφορά ανάμεσα στο τι ξοδεύει το κράτος -δαπάνες-και τι εισπράττει από φόρους. Για τη χρονιά αυτή το κράτος, σε όλες του τις εκφάνσεις – Υπουργεία, Τοπική Αυτοδιοίκηση, ασφαλιστικά ταμεία, πανεπιστήμια, νοσοκομεία – είχε δαπανήσει 87 δισ. ευρώ, και η κυβέρνηση για να καλύψει αυτές τις δαπάνες είχε συλλέξει 51 δισ. ευρώ σε φόρους).

Και λέω αναγκαστικά επειδή απλά η άσκηση δεν έβγαινε. Μέχρι τότε το δημόσιο κάλυπτε το έλλειμμα με δανεισμό από τις αγορές, μέσω έκδοσης ομολόγων και αύξαινε έτσι το δημόσιο χρέος.

Το 2009 αυτό ήταν 300 δισ. ευρώ. Δανειζόμασταν μάλιστα από τις αγορές με επιτόκιο ίδιο με αυτό που δανείζονταν και η Γερμανία μια και οι αγορές μας αντιμετώπιζαν σαν ενιαία Ευρωπαϊκή Ένωση. Αυτό όμως άλλαξε μετά την χρηματοπιστωτική κρίση στις ΗΠΑ – που διαχύθηκε και στην Ευρώπη – και την κατάρρευση της Lehman Brothers. Oι αγορές φοβούμενες ότι δεν θα πάρουν τα χρήματα τους πίσω πρακτικά δεν δάνειζαν – τα επιτόκια τους ήταν απαγορευτικά. Και ποιοί την πλήρωσαν;

Xώρες με μεγάλο δημόσιο χρέος. Λογικό. Και πρώτη η Ελλάδα που με δημοσιονομικό έλλειμμα 36 δισ. σε συνολικό μέγεθος οικονομίας 240 δισ. ευρώ(ΑΕΠ), ήταν ο αδύναμος κρίκος. Για χρόνια το ελληνικό κράτος ξόδευε πολύ περισσότερα απ’ όσα εισέπραττε από φόρους και δανειζόταν τη διαφορά. Με αυτά τα δανεικά κινούνταν η αγορά και επειδή η Ελλάδα πάντα εισήγε περισσότερα από όσα εξήγε – έλλειμμα στο εξωτερικό ισοζύγιο- με τα δανεικά οι Έλληνες αγόραζαν κυρίως εισαγόμενα.

Το μοντέλο αυτό επειδή δεν υπήρχαν πλέον τα δανεικά τότε πια κατέρρευσε. Τα διπλά ελλείμματα της χώρας μας – δημοσιονομικό στο εσωτερικό και εξωτερικών συναλλαγών με τον υπόλοιπο κόσμο – την κατέστρεψαν. Έτσι λοιπόν, για να συνεχίσει να λειτουργεί η χώρα και να μην κηρύξει επίσημη χρεοκοπία, και δεδομένου ότι οι διεθνείς αγορές δεν μας δάνειζαν, δεν είχαμε άλλη επιλογή από το δάνειο της Ευρωζώνης και του ΔΝΤ. Με δανειακή σύμβαση βέβαια, δηλαδή μνημόνιο, εφαρμόσιμο από όλες τις κυβερνήσεις.

Η άλλη λύση: άρνηση εξωτερικού δανεισμού ώστε η χώρα να επιβιώνει με ό,τι βγάζει δανειζόμενη από τους Έλληνες πολίτες, μονομερής διαγραφή χρέους, έξοδος από το ευρώ και υποτίμηση του νέου εθνικού νομίσματος.

Ανεξαρτήτου λύσης το έλλειμμα έπρεπε να μειωθεί. Επελέγη η πρώτη λύση, με όρο της δανειακής σύμβασης το δημοσιονομικό έλλειμμα το 2014 να μηδενιστεί. Αυτό έγινε στο σκέλος των δαπανών με περικοπές από εκεί που το κράτος ξοδεύει περισσότερο δηλαδή από μισθούς και συντάξεις.

Τα τρία ακλόνητα «Δεν» των συντάξεων της περιόδου της δανεικής ευμάρειας – όπως την περιέγραψα πριν – «Δεν αυξάνονται τα όρια ηλικίας», «Δεν αλλάζει ο τρόπος υπολογισμού των συντάξεων», «Δεν θα μειωθούν οι συντάξεις», κατέρρευσαν γιατί απλούστατα αυτοί που παράγουν και συντηρούν τους συνταξιούχους είτε έφυγαν από τη χώρα και εργάζονται αλλού, είτε έμειναν εδώ και υπέστησαν τις χειρότερες μεταβολές του βιοτικού τους επιπέδου και των όρων εργασίας τους.

Ας το καταλάβουμε όλοι μας λοιπόν, ότι τα δικαστήρια ούτε παράγουν ούτε διανέμουν τον πλούτο μιας χώρας.

Γρηγόριος Φαρμάκης

Show Buttons
Hide Buttons