Οι νεο-«Αγανακτισμένοι» προετοιμάζονται

Οι νεο-«Αγανακτισμένοι» προετοιμάζονται

Μια νέα γενιά «Αγανακτισμένων» ωριμάζει τις τελευταίες μέρες στη χώρα, μετά την άρση των απαγορεύσεων για τη μετακίνηση που επέβαλε η καραντίνα.

Κι ενώ οι Έλληνες επέδειξαν πρωτοφανή για τα δεδομένα τους και την ιστορία τους, επίπεδα ωριμότητας απέναντι στον επικίνδυνο ιό, από τις αρχές της εβδομάδας, στις πλατείες κάποιων μεγάλων Δήμων της χώρας, «διαδηλώνει» παρτάροντας… με ποτά σε πλαστικά ποτήρια και μπύρες στο αλουμίνιο, μια μερίδα της νεολαίας, θέτοντας σε άμεσο κίνδυνο τη δημόσια υγεία, αφού πέρα από τη λήξη της καραντίνας και τη σταδιακή επαναφορά της οικονομίας μας σε συνθήκες ομαλότητας, δεν έχει αλλάξει τίποτα στα ιατρικά πρωτόκολλα που συστήνουν οι ειδικοί (κοινωνικές αποστάσεις, ατομική υγιεινή κτλ.), μιας και ούτε ο ιός υποχώρησε, ούτε κάποιο φάρμακο ή εμβόλιο βρέθηκε. 

Το πιο επικίνδυνο ωστόσο, σε σχέση με το να έμενε αυτή η κινητικότητα σε επίπεδο ανθρώπων, σε κάποιους όντως αφελείς ή ανόητους νέους, είναι η πολιτική καπηλεία αυτής της «αντίδρασης» που επιχειρείται να γίνει για τρίτη φορά, μέσα σε λίγα χρόνια, στην πολύπαθη χώρα μας. Η πρώτη ήταν τα σύγχρονα «Δεκεμβριανά», μετά τη στυγνή δολοφονία του νεαρού Γρηγορόπουλου και η δεύτερη ήταν το κύμα των Αγανακτισμένων, κατά τη διετία 2010-2012. Στην πρώτη περίπτωση, τα όποια χαρακτηριστικά επαναστικότητας από μέρους της ελληνικής μαθητιώσας και φοιτητιώσας νεολαίας δεν εκμεταλλεύτηκαν αποτελεσματικά οι πολιτικές δυνάμεις που το επεχείρησαν, γιατί οι γενικότερες πολιτικές και οικονομικές συνθήκες στη χώρα προσιδίαζαν ακόμα, σε καιρό ομαλότητας. Την «πλήρωσαν» έτσι κάποιοι δύστυχοι πολίτες που είδαν την περιουσία τους να καταστρέφεται, επειδή η αμήχανη πολιτεία και ο τότε Υπουργός Δημόσιας Τάξης (ο μετέπειτα Πρόεδρος της Δημοκρατίας Π. Παυλόπουλος) απάντησαν στο όποιο κοινωνικό ξέσπασμα με ανοχή.

Δύο χρόνια αργότερα όμως, η οικονομική κατάρρευση της χώρας συνεπήρε το πολιτικό σύστημα και με το εντελώς στρεβλό σύνθημα «τα μνημόνια έφεραν την κρίση», ήλθε το κίνημα των «Αγανακτισμένων» να αμφισβητήσει πρόσωπα, κόμματα, θεσμούς όπως η κοινοβουλευτική δημοκρατία, καθώς και τη σύγχρονη ιστορία (ξυλοδαρμοί πολιτικών, λεκτικό λιντσάρισμα του τότε Προέδρου της Δημοκρατίας Κ. Παπούλια, μούντζες κατά πολιτικών στις μαθητικές παρελάσεις και το σύνθημα «να καεί, να καεί το μπουρδέλο η βουλή» να ηχεί έξω από το ναό της Ελληνικής Δημοκρατίας από ένα συνονθύλευμα πολιτικών δυνάμεων).

Δεδομένου ότι η υγειονομική κρίση πρόκειται να ακολουθηθεί από μια οικονομική κρίση που κατά πολλούς έχει την προδιάθεση να είναι πολύ χειρότερη κάθε προηγούμενης, άρα ακόμα χειρότερη και από εκείνη που στην χώρα μας στοίχισε το 1/4 του ΑΕΠ της και τη μετανάστευση 500.000 περίπου νέων ανθρώπων στο εξωτερικό, αντιλαμβάνεται εύλογα κανείς πως οι διεργασίες στο υπόστρωμα της ελληνικής κοινωνίας θα ξεκινήσουν σύντομα, όταν συνειδητοποιηθούν οι επιπτώσεις της επερχόμενης «καταιγίδας», αν δεν άρχισε ήδη η συνειδητοποίηση αυτής της καταστροφής (ήδη για παράδειγμα, πολλές μεγάλες επιχειρήσεις ή και πολλές μικρομεσαίες επιχειρήσεις έχουν ενημερώσει το προσωπικό τους για την επ’ αόριστον αναστολή εργασίας τους).

Ήδη λοιπόν, τα άκρα του πολιτικού φάσματος δίνουν ραντεβού στις πλατείες της νέας οργής, όπως μπορείτε να κατανοήσετε από τις δύο αφίσες που παραθέτουμε, με το πρόσχημα της ελευθερίας από τη μια, ή της απόρριψης της επικινδυνότητας της νόσου από την άλλη (οι δεύτεροι είναι οι Έλληνες εκφραστές και αποδέκτες των πιο απίστευτων συνωμοσιολογικών θεωριών που κυκλοφορούν παγκόσμια για τον covid19, όπως για τη σύνδεσή του με τα 5G δίκτυα κινητής τηλεφωνίας κτλ., απόψεις που κυκλοφορούσαν όλο αυτό το διάστημα, αλλά μόνο σε περιθωριακά μέσα ενημέρωσης και διαδίκτυο).   

Από την αναρχία και άκρα Αριστερά ως την άκρα Δεξιά, καθείς ξεσκονίζει τα «όπλα» του αυτές τις μέρες. Το χειρότερο ωστόσο, είναι πως δε σκοπεύουν να λείψουν από τις πλατείες και όσοι συμπλήρωσαν τον κοινωνικό «χυλό» της πρώιμης μνημονιακής περιόδου: συστημικοί Αριστεροί, ενισχυμένοι σήμερα από εκείνους τους «σοσιαλιστές» και «σοσιαλδημοκράτες» που δέρνονταν ή βρίζονταν στις πλατείες της οργής και οπαδοί της λαϊκής Δεξιάς που δεν ένιωσαν ποτέ άνετα με το Μητσοτάκη στην κεφαλή της ΝΔ.

Οι πρώτοι… κορμός της αξιωματικής αντιπολίτευσης που ζητά τρόπο να επανακάμψει πολιτικά και αδημονεί τόσο που δε μπορεί να περιμένει καν την επέλαση της πολύ πιθανής οικονομικής κρίσης. Τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ σήμερα στις δημόσιες συζητήσεις δικαιολογούν τους συνωστισμούς στις πλατείες με τον κορωνοϊό να περιμένει στη γωνία… και μιλούν για αυθόρμητες αντιδράσεις (τα ίδια ακριβώς έλεγαν και το 2008 και το 2010-2012). Οι δεύτεροι εκφράζονται από συγκεκριμένα μέσα ενημέρωσης και δημοσιογράφους (εφημερίδα «Δημοκρατία», Τράγκας) και έχουν αρχίσει εδώ και μέρες να υποσκάπτουν την επιστημοσύνη των ανθρώπων που συμβούλεψαν την κυβέρνηση, για να έχει η χώρα μας το άριστο υγειονομικό αποτέλεσμα από την πανδημική κρίση. Δείτε εδώ δυο εκ διαμέτρου αντίθετα πρωτοσέλιδα δημοσιεύματα για το γιατρό Σ. Τσιόδρα. 

Οι επόμενες εβδομάδες θα δείξουν κατά πόσο οκτώ καλοκαίρια μετά… η Ελλάδα θα δει ξανά τις πλατείες της να γεμίζουν από τους νεο-αγανακτισμένους (με τον κορωνοϊό και το πολιτικό σύστημα ή τέλος, με ηθοποιούς που πρωταγωνιστούν σε ενημερωτικά σποτάκια, τα οποία ακατανόητα, ρίχνονται πολύ γρήγορα στην πυρά, εξαιτίας της υπερβολικής ευαισθησίας κάποιων λίγων). 

 

************************************

Ένας από τους σπουδαιότερους σύγχρονους θεωρητικούς, πολιτικούς επιστήμονες και συγγραφείς, τον Francis Fucuyama, η ερμηνεία της ανόδου λαϊκίστικων δυνάμεων ανά τον κόσμο τα τελευταία χρόνια, με πρώτη την ισχυρή παρουσία Trump στις ΗΠΑ, περνάει μέσα από το λεγόμενο identity politics. Όπως αναφέρει σε κείμενα και συνεντεύξεις του με αφορμή το σχετικά με τα ταυτοτικά θέματα βιβλίο (Identity: The Demand for Dignity and the Politics of Resentment), οι Αριστεροί άφησαν ζωτικό πολιτικό χώρο στους Δεξιούς από τη στιγμή που σταμάτησαν να ασχολούνται με τον πυρήνα της πολιτικής σε κάθε χώρα που είναι κατά βάση, τα οικονομικά ζητήματα. 

Με αφετηρία την οικονομία, οι «Δεξιές» – ή και οι ακροδεξιές – πολιτικές δυνάμεις επανακαθόρισαν τη στρατηγική της προστασίας της εθνικής ταυτότητας, συνδέοντάς την στενά με τη φυλή, την εθνότητα και τη θρησκεία, την ώρα που η Αριστερά εστίασε πολύ λιγότερο σε αυτά και περισσότερο προώθησε τα ποικίλα ενδιαφέροντα μικρότερων πληθυσμιακά ή περιθωριακών, με όρους αριθμών, κοινωνικών ομάδων όπως οι εθνικές ή θρησκευτικές μειονότητες, οι μετανάστες και πρόσφυγες, οι ΛΟΑΤΚΙ κτλ.

Σας θυμίζουν τα παραπάνω που ισχύουν τις τελευταίες δεκαετίες στις ΗΠΑ και τα τελευταία χρόνια σε μεγάλες χώρες της Ευρώπης όπως η Γαλλία, την περίπτωση του ΣΥΡΙΖΑ στην Ελλάδα;

Δείτε: 

Francis Fukuyama (2019), The new identity politics: Rightwing populism and the demand for dignity, at https://www.eurozine.com/new-identity-politics/ 

Francis Fukuyama (2018), “Against Identity Politics” in “The Andrea Mitchell Center for the Study of Democracy”, at https://www.sas.upenn.edu/andrea-mitchell-center/francis-fukuyama-against-identity-politics

Παναγιώτης Μπούρχας

Show Buttons
Hide Buttons