Ο α λ ι ε ύ ς . . .

Ο α λ ι ε ύ ς . . .

Σοφία…

«Δεν αρέσουμε πιά» είχε πει κάποτε η Μελίνα στον Α. Παπανδρέου. Σοφή διαχρονικά κουβέντα. Γιατί σίγουρα κυβερνούν οι αρεστοί και απ’ αυτούς αυτοί που αρέσουν περισσότερο στους περισσότερους. Είναι τόσο απλά τα πράγματα, μια και οι ιδέες και οι συμπεριφορές δημιουργούν κι αυτές μόδα με βάση μόνο τη γοητεία τους έξω και πέρα από «ταξικότητες» και «ιδεολογίες». Και ως γνωστόν η γοητεία δεν είναι έρωτας που κατέπεσε, δεν είναι φιλία που προδόθηκε, δεν είναι αγάπη που ξέμεινε.

Η ίδια δεν αναλύεται γιατί ό,τι αναλύεται χάνει τη γοητεία του, αλλά «οι γοητείες» εύκολα στο δρόμο μπορεί να χάσουν τη γοητεία τους. Είναι κάτι που πρέπει να θυμούνται όλοι. Αν δούμε λοιπόν τις δημοσκοπήσεις υπό αυτό το πρίσμα, όλα είναι εξηγήσιμα.

 

Γράμμος…

Οι αριστεροί είναι οι πραγματικοί εχθροί της Αριστεράς. Παράδειγμα η νεολαία ΣΥΡΙΖΑ που διοργανώνει «εναλλακτικό» camping μνήμης στον Γράμμο, στα χνάρια του Δημοκρατικού Στρατού.

Ρε παιδιά, πάτε καλά; Πορεύεστε με νεκρά σύμβολα σε ένα ζωντανό κόσμο εμπνεόμενοι από ένα φάντασμα; Τι στο διάολο έχετε πάθει με τον Εμφύλιο εδώ και μερικά χρόνια; Εύχομαι να περάσετε ωραία, αρκεί να μην πέσετε σε τίποτα Κνίτες με την ίδια ιδέα και έχουμε έτσι νέο εμφύλιο αυτή την φορά ανάμεσα σε δυο αριστερά στρατεύματα.

Με βάση το πρόγραμμα, οι νεολαίοι θα περιηγηθούν στα περάσματα που χρησιμοποιούσε ο Δημοκρατικός Στρατός, με ιστορικό περίπατο στο νοσοκομείο του ΔΣΕ και θα σταθούν στο σημείο που τρεις αντάρτες έδωσαν τέλος στη ζωή τους.

Όπως μας πληροφορεί το Δελτίο Τύπου: «Πολεμώντας μέχρι και την τελευταία σφαίρα τους αντί να παραδοθούν στις δυνάμεις του Ελληνικού Στρατού αγκαλιάστηκαν και τραγουδώντας το τραγούδι του Δ.Σ.Ε, «για σε πατρίδα μας Ελλάδα, ζώσαμε τα άρματα ξανά, έπεσαν στον γκρεμό». Διότι, ως γνωστόν, στη συγκεκριμένη περίπτωση, ο Ελληνικός Στρατός ταυτίζεται με τον εχθρό. Γνωστά πράγματα.

Το «εναλλακτικό» event θα ολοκληρωθεί με γαλούχηση των νεολαίων από ενενηντάχρονο, μαχητή τότε του Δημοκρατικού Στρατού, που για να είναι εκεί θεωρεί ως μέγιστο επίτευγμα της ζωής του τη συμμετοχή του σ’ έναν φονικό εμφύλιο.

Ξέρετε, έχουμε και εμείς παιδιά φοιτητές και θα κλαίγαμε στην ιδέα να διαλέξουν την τριετία 1946-49 για να βρουν διδάγματα για τη ζωή τους. Εμείς οι ίδιοι άλλωστε μεγαλώσαμε από γονείς εμφυλιοπολεμικούς, που όμως σ’ όποια πλευρά του εμφυλίου και να’ ταν, τον θεωρούσαν κατάρα και μόνο κατάρα και όχι βήμα για παράσημα τιμής.

Κάποιοι νομίσαμε ότι είχαμε τελειώσει μ’ αυτά. Φαίνεται ότι τα πράγματα δεν είναι έτσι. Το να κατασκευάζουν κάποιοι ιδεολογικούς γενίτσαρους δεν είναι ποτέ ασήμαντη υπόθεση. Αν δε ο κόσμος των παιδιών είναι χωρισμένος σε λίγους συμπολεμιστές-συντρόφους και σε πολλούς εχθρούς που πρέπει να εξοντωθούν μη περιμένετε ποτέ προκοπή σε τούτη την έρμη τη χώρα.

Κανένας ηρωισμός από καμιά πλευρά δεν μπορεί να επισκιάσει το εθνικό όνειδος που συμβολίζει αυτή η τραγική περίοδος. Μόνο θύματα Έλληνες υπήρχαν και καταστροφή της Ελλάδας. Το ιστορικό δε δίδαγμα πρέπει να είναι ένα και μόνο: Ποτέ ξανά.

Τη στήλη επιμελείται και…

Ψαρεύει (όταν δεν γράφει…) ο Γρηγόριος Φαρμάκης

(ΥΓ: «Χτυπάει» χωρίς πρόγραμμα)

Show Buttons
Hide Buttons