Ο  α λ ι ε ύ ς . . .

Ο  α λ ι ε ύ ς . . .

sms: Το αρχαίο πνεύμα αθάνατο απεδείχθη θνητό στον κορωνοϊό.

sms:  «Ουδέν κακό αμιγές καλού». Μήπως η λύση στο περιβαλλοντικό μας πρόβλημα είναι απλώς να σταματάμε αραιά και πού τα πάντα, αφήνοντας τη φύση να αναπνέει, να ξεκουράζεται, να αναζωογονείται;

sms: Μάργκαρετ Θάτσερ :«Η κοινωνία δεν υπάρχει». Ζαν-Πολ Σάρτρ: «η κόλαση είναι οι άλλοι». Διαφορετικές πολιτικές αφετηρίες, ίδιο συμπέρασμα.

sms: Οι φιλελεύθεροι πιστεύουν και αναδεικνύουν την προσωπική ευθύνη, ενώ κρατιστές και κολεκτιβιστές την απεχθάνονται.

 

Τα λαγούμια

Τι είναι αυτό που ωθεί μορφωμένους ανθρώπους να υπερασπίζονται με πάθος ιδέες που πέθαναν;

Είναι η σχέση του πιστού με την θρησκεία του; Είναι μια βιωματική σχέση που δεν ανακαλείται; Είναι η αδυναμία του ανθρώπου να παραδεχθεί πως η πορεία μιας ζωής ήταν λάθος; Ή μήπως τελικά είναι η αδράνεια, που είναι πολύ πιο ισχυρή από την δύναμη της κίνησης και της αναθεώρησης; Αναφέρομαι στους διανοούμενους και τους αγκιτάτορες της αριστεράς.

Υποστηρίζουν πως με την κινητοποίηση ολόκληρης της κρατικής μηχανής για την αντιμετώπιση του ιού, δικαιώνονται οι θέσεις τους για μεγαλύτερο κράτος, για ισχυρότερο κράτος, για την ανάγκη του κεντρικού σχεδιασμού.

Κάνουν πως αγνοούν το γεγονός ότι σε συνθήκες εκτάκτου ανάγκης, σε όλες τις φιλελεύθερες κοινωνίες, τις βασικές λειτουργίες τις αναλαμβάνει η κρατική μηχανή, γιατί αυτή έχει τις δυνατότητες να αντιμετωπίσει επιτυχημένα μιαν εθνική κρίση. Το κράτος συγκεντρώνει τεράστια εξουσία, έχει την ικανότητα να κινητοποιεί και να συντονίζει όλους τους μηχανισμούς του, και το κυριότερο, τελικά υπάρχει γι΄αυτόν ακριβώς τον λόγο.

Για να ρυθμίζει και να ελέγχει καταστάσεις, όταν αυτές προσλαμβάνουν χαρακτηριστικά εθνικής κρίσης. Και η επιδημία του κορονοϊού, με τις διαστάσεις που έλαβε, έχει όλα τα χαρακτηριστικά της εθνικής κρίσης.

Δηλαδή μια διαχειριστική λειτουργία του κράτους που είναι, ούτως ή άλλως εγγεγραμμένη στην φύση του, της προσδίδουν ιδεολογικά χαρακτηριστικά. Πιστεύουν πως η αντιμετώπιση εκτάκτων καταστάσεων δικαιώνει την κοσμοθεωρία τους.

Το πρόβλημα της αντιμετώπισης των εθνικών κρίσεων αφορά την ετοιμότητα της πολιτικής ηγεσίας να κινητοποιήσει αστραπιαία όλες τις υπάρχουσες κρατικές δομές. Όμως, μια κοινωνία δεν μπορεί να λειτουργήσει προσανατολισμένη στο πώς θα αντιμετωπίσει ένα έκτακτο φαινόμενο που πιθανόν να εμφανισθεί στο άγνωστο μέλλον, αν εμφανισθεί τελικά.

Καμιά κοινωνία δεν αντέχει την εξαιρετικότητα και την διαρκή επαγρύπνηση. Όλα τα υπόλοιπα είναι κουβέντες κουρασμένων ανθρώπων που δεν θέλουν να παραδεχθούν πως πήραν την ζωή τους λάθος. 

Τη στήλη επιμελείται και…

Ψαρεύει (όταν δεν γράφει…) ο Γρηγόριος Φαρμάκης 

(ΥΓ: «Χτυπάει» χωρίς πρόγραμμα)

Show Buttons
Hide Buttons