Ο α λ ι ε ύ ς . . .

Ο α λ ι ε ύ ς . . .

Παραδοχές…

Mερικούς ανθρώπους τους «παραδεχόμαστε».

Ένας τέτοιος είναι για μένα ο Λευτέρης Οικονόμου, καθηγητής Φυσικής στο Πανεπιστήμιο Κρήτης και πρώτος Διευθυντής και Πρόεδρος του Διοικητικού Συμβουλίου του Ιδρύματος Τεχνολογίας και Έρευνας (ΙΤΕ) από την ίδρυσή του το 1983 έως το 2004, κάνοντας το μακράν το πρώτο ερευνητικό ίδρυμα στη χώρα. Δεν είχα την τύχη να τον έχω καθηγητή αφού σπούδασα Φυσική στο ΕΚΠΑ, αλλά η συντροφιά των βιβλίων του και ειδικά του βιβλίου του «Από τα κουάρκ στο Σύμπαν» ήταν μοναδική.

Έτσι αισθάνθηκα την ανάγκη όταν διάβασα συνέντευξη του στην «Καθημερινή» και στην Τασούλα Καραϊσκάκη να σας μεταφέρω μερικά κομμάτια της που έχουν γενικότερο ενδιαφέρον. «…Δεν αφήσαμε τα κόμματα να επηρεάσουν τις αποφάσεις μας, δεν αποδεχόμαστε τις καταλήψεις, τις θεωρούμε μια πράξη βίας που δεν συνάδει με τον αγώνα για γνώση, και έχει ένα κόστος που το πληρώνουν οι φοιτητές – εκτός από τους λίγους που θα γίνουν υπουργοί ή κομματικά στελέχη επειδή έκαναν φασαρία… Πράγματα θλιβερά για μια χώρα που θα έπρεπε να αξιοποιεί στο μέγιστο τις ικανότητες των ανθρώπων της […] Η Ελλάδα, μια μικρή χώρα, απειλούμενη από μια μεγαλύτερη, σε έναν κόσμο ασταθή, θα έπρεπε να εφαρμόζει μια μακρόπνοη συνεπή πολιτική, επώδυνη ωστόσο για τον πολιτικό και την κοινωνία, που πιστεύει βάσιμα ότι η κοινωνική ανέλιξη επιτυγχάνεται με χαρτί πανεπιστημίου, ακόμη κι αν αυτό οδηγεί στην ανεργία. Οι κοινωνίες αλλάζουν αντιλήψεις πολύ δύσκολα[…] Από την άλλη ο πολιτικός μιας φιλόδοξης χώρας, αντιλαμβάνεται ότι επιστήμη σημαίνει και τεχνολογία, και τεχνολογία σημαίνει δύναμη. Όμως η ανάπτυξη της επιστήμης χρειάζεται σταθερή πολιτική και αξιολόγηση των ανθρώπων…».

Για το φαινόμενο καχυποψίας προς την επιστήμη, με αφορμή την πανδημία: «Όσο λιγότερα γνωρίζει κάποιος τόσο πιο σίγουρος είναι γι’ αυτά που πιστεύει. Επιπλέον, η αμφισβήτηση έχει πολιτικοποιηθεί, όπως στις ΗΠΑ. Στην Ελλάδα, απλά αγγίζει τις χορδές του Έλληνα, ο οποίος θέλει να είναι και λίγο επαναστάτης, να μη συμφωνεί με αυτά που λέει η εξουσία. Πιστεύει στην ιατρική όταν αρρωστήσει. Πουλάει και το τελευταίο του χωράφι προκειμένου να πληρώσει τον καλύτερο γιατρό για να θεραπευθεί. Αλλά τις άλλες επιστήμες δεν τις κατανοεί.

Το εκπαιδευτικό σύστημα δεν του έμαθε πόσο εύκολο είναι να νομίζεις ότι έχεις δίκιο ενώ έχεις άδικο, να αναζητάς την αλήθεια, να έχεις τις αμφιβολίες σου, δηλαδή όλα όσα κάνουν την επιστήμη επιτυχή. Δεν έχουν σφαχτεί ποτέ οι άνθρωποι για την επιστήμη, για τη θρησκεία έχουν σφαχτεί πολλοί. Στον μέσο άνθρωπο η πίστη είναι πιο ισχυρή από την επιστήμη. Επιπλέον, αυτός ταυτίζει την επιστήμη με την τεχνολογία – η επιστήμη είναι να καταλάβεις πώς λειτουργεί ο κόσμος, η τεχνολογία να κάνεις πράξη όσα κατανόησες. Έχει μια σχέση αγάπης και μίσους με την τεχνολογία. Του λύνει πολλά προβλήματα, αλλά προχωράει πολύ γρήγορα και τον αφήνει πίσω…». 

ΥΓ. Βλέποντας τις καταλήψεις και τα κρεμασμένα πανό των μαθητών έξω απ’ τα σχολεία με συνθήματα: «κατά την χρήση μασκών στα σχολεία» (επί λέξει) αναρωτήθηκα μήπως τελικά δεν υπάρχει σωτηρία.

Φωτογραφία από «Καθημερινή»

Τη στήλη επιμελείται και…

Ψαρεύει (όταν δεν γράφει…) ο Γρηγόριος Φαρμάκης

(ΥΓ: «Χτυπάει» χωρίς πρόγραμμα)

Show Buttons
Hide Buttons