Ο α λ ι ε ύ ς . . .

Ο α λ ι ε ύ ς . . .

sms: Από που προέκυψε ο «μαγικός αριθμός» 15 μαθητές ανά τάξη για την αντιμετώπιση της πανδημίας του κορωνοϊού; Έγιναν κάποιες μετρήσεις που το πιστοποίησαν ή το αντιγράψαμε κι αυτό απ’ έξω (Ιταλία) χωρίς περαιτέρω μελέτη για τα δικά μας τα δεδομένα, πιπιλίζοντας απλώς το γνωστό πάγιο συνδικαλιστικό «αίτημα» της ΟΛΜΕ για «ολιγομελή τμήματα» που το αναδεικνύει στη συγκυρία για τους δικούς της λόγους;

sms: Η Αριστερά εν τέλει είναι ο μέγας χορηγός της ιδιωτικής εκπαίδευσης.

 

Τα ίδια

Αναφορά του Ν. Σβορώνου για την στάση του ΚΚΕ στα εκπαιδευτικά: «Θυμάμαι ότι είχαμε ως καθοδηγητή έναν μάγειρα, ο οποίος ο άνθρωπος για τα πανεπιστημιακά τι να ήξερε. Έπρεπε, κατ’ αυτόν, το Σεπτέμβριο κάθε χρόνο να γίνεται απεργία. Γιατί να κάνουμε απεργία; Για να ανέβει το επίπεδο της αγωνιστικότητας. Να βρείτε ένα λόγο για να γίνει, μας έλεγε. Μεταξύ άλλων ήταν τότε και ένα θέμα σημαντικό. Δεν υπήρχε έδρα Ουρολογίας, ούτε Νεοελληνικής Φιλολογίας. Μιλάμε τώρα για το ’28, δεν θυμάμαι ακριβώς. Υπήρχε τέλος πάντων, αίτημα για την ίδρυση Ουρολογίας και Νεοελληνικής Φιλολογίας. Κι αυτό διαλέξαμε σαν αίτημα απεργίας ανάμεσα σ’ άλλα γενικά…».

Bλέπετε σήμερα ν’ άλλαξε σε τίποτα εκτός απ’ τα «αιτήματα»;

 

 

Ράφι…

Δεν θα ήταν πιο απλό και πιο αποτελεσματικό αν την οργάνωση του σχολείου την είχε καθ’ ολοκληρίαν η Τοπική Αυτοδιοίκηση, αντί να ασχολείται το υπουργείο Παιδείας με τον υπερβάλλοντα αριθμό παιδιών στις αίθουσες διδασκαλίας ανά τη χώρα; Προ καιρού φτιάχτηκε μια 11μελής επιστημονική επιτροπή, υπό τον κ. Ξενοφώντα Κοντιάδη. Αυτή πρότεινε να περάσουν στην Αυτοδιοίκηση οι γιατροί της πρωτοβάθμιας περίθαλψης, το προσωπικό δημοτικών, γυμνασίων, λυκείων και πολλές ακόμα αρμοδιότητες του κεντρικού κράτους. Αυτή ναι, θα ήταν η μεγαλύτερη μεταρρύθμιση που θα μπορούσε να κάνει το κράτος. Γιατί μπήκε στο ράφι;

Τη στήλη επιμελείται και…

Ψαρεύει (όταν δεν γράφει…) ο Γρηγόριος Φαρμάκης

(ΥΓ: «Χτυπάει» χωρίς πρόγραμμα)

 

Show Buttons
Hide Buttons