Ο α λ ι ε ύ ς . . .

Ο α λ ι ε ύ ς . . .

Εξηγήσεις

Μετά την δικαστική απόφαση της καταδίκης της Χρυσής Αυγής ως εγκληματικής οργάνωσης, ας θυμηθούμε λίγο την πορεία της για να καταλάβουμε από εκεί και την μεγάλη εικόνα της πολιτικής στην κοινωνία μας.

Η ΧΑ που είχε ιδρυθεί το 1980, έλαβε στις εκλογές του 2009 ποσοστό 0,29% των ψήφων, κάτω και από τους «Έλληνες Οικολόγους» του Δ. Βεργή. Άλλωστε και μέχρι τότε σερνόταν σε χαμηλά ποσοστά. Δεν υπήρχε λοιπόν μαζικό ναζιστικό κίνημα στην μεταπολιτευτική Ελλάδα. Τι συνέβη λοιπόν και ξαφνικά βρέθηκε στη Βουλή; Η οργή των μνημονίων και η συνολική ενοχοποίηση του δημοκρατικού πολιτικού συστήματος, ως οι προδότες που «πούλησαν τη χώρα» στη ναζίστρια Μέρκελ. Αυτή η οργή που ώθησε κάποιους, και όχι μόνο οπαδούς της ΧΑ, να θελήσουν να μπουκάρουν στο κοινοβούλιο για «να καεί το μπουρδέλο η Βουλή» (η «πάνω» και η «κάτω» πλατεία του Συντάγματος) – και βρέθηκε μόνο το ΚΚΕ για να τους εμποδίσει- και μαζί να διαλύσουν τη στρατιωτική παρέλαση της Θεσσαλονίκης το 2011 βρίζοντας προδότη τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας Κ. Παπούλια (αλήθεια οι Γιαννούλης και Tριανταφυλλίδης, τότε δημοσιογράφοι της ΕΡΤ3 και τώρα αμφότεροι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ, θυμούνται τι έλεγαν τότε;).

Ο κόσμος τους ψήφισε όχι γιατί αποδεχόταν την ιδεολογία της, αλλά για να τιμωρήσει αυτούς που και ο ΣΥΡΙΖΑ ονόμαζε «προδότες».

Παραθέτω εδώ την ανάλυση του φαινομένου ΧΑ μέσα από κείμενο του καθηγητή Ν. Μαρατζίδη στην εφημερίδα «Καθημερινή» στις 20/05/12. «Δύο πολιτικές δυνάμεις έδρασαν μέσα στο πλήθος «σαν το ψάρι στο νερό», όπως θα έλεγε ο πρόεδρος Μάο. Η μία ήταν η Χρυσή Αυγή. Με πολιτικό λάβαρο τον χυδαίο εθνικισμό, οι εθνικοσοσιαλιστές κατάφεραν να μπολιάσουν σε πολιτική πρόταση τον εθνικιστικό αντικοινοβουλευτισμό των «Αγανακτισμένων». Εκεί στην «άνω πλατεία», έγιναν ένα με το πλήθος. Εξέφρασαν τα αισθήματά του όταν τραγουδούσαν με πάθος τον εθνικό ύμνο, όταν μούντζωναν το Κοινοβούλιο, όταν έφτυναν τους βουλευτές, ακόμη κι όταν πήγαν να εισβάλουν στο κτίριο της Βουλής. Αναδείχτηκε έτσι, από τη μια πλευρά, μια ατζέντα δεξιού ολοκληρωτισμού που προέβλεπε γενική εκκαθάριση: από τους «προδότες πολιτικούς» μέχρι τους μετανάστες. Το φαινόμενο αντιμετωπίστηκε τότε από πολλούς σχεδόν ως χαριτωμένο ή έστω γραφικό. Ας μη βαυκαλιζόμαστε άλλο. Η Χρυσή Αυγή γεννήθηκε στον Άγιο Παντελεήμονα, αλλά μεγάλωσε και νομιμοποιήθηκε πολιτικά στην πλατεία Συντάγματος, χάρη στη ρητορική της ενάντια στο πολιτικό σύστημα. Ο δεξιός αντιφιλελευθερισμός της Χρυσής Αυγής έγινε αποδεκτός από ένα κομμάτι του κόσμου που αναζητούσε την εθνική αναγέννηση μέσα στη ρώμη του αυταρχισμού. Η αντισυστημική άκρα αριστερά, και ιδιαίτερα ο ΣΥΡΙΖΑ, υπήρξε η δεύτερη δύναμη που αξιοποίησε την οργή των «Αγανακτισμένων». Οι πιο δραστήριες ακροαριστερές συνιστώσες της οργάνωσης επιχείρησαν συστηματικά και δραστήρια να πείσουν για το δικό τους σχέδιο υπονόμευσης της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας, που το ονόμασαν «Άμεση Δημοκρατία». Εμφανιζόμενος με πολύ πιο φιλικό προφίλ και έξυπνη στρατηγική, ο αριστερός αντιφιλελευθερισμός είχε ταχύτερη και ευρύτερη διείσδυση από ό,τι ο δεξιός αντιφιλελευθερισμός. Εξάλλου, είχε προ πολλού περάσει με επιτυχία τις εξετάσεις εισαγωγής του στην ελληνική κοινωνία της μεταπολίτευσης. Η αντισυστημική/ αντικοινοβουλευτική πολιτικοποίηση αποτελεί λοιπόν το νέο πολιτικό προϊόν, που παρήγαγε το φαινόμενο «Αγανακτισμένοι»».

Κοιτάμε λοιπόν αυτό που θέλουμε να δούμε και οι 440.000 που ψήφισαν τη ΧΑ στις εκλογές του 2012 δεν είχαν διάθεση να βλέπουν ούτε ναζιστικά στρατόπεδα συγκέντρωσης ούτε ναζιστικές στολές, παρά προτιμούσαν τις εικόνες με τα γεροδεμένα παιδιά με μαύρα που περνούσαν γριές στον δρόμο για να σηκώσουν με ασφάλεια τη σύνταξη από το ΑΤΜ, που έδωσαν ξανά την πλατεία Αγίου Παντελεήμονος στους ντόπιους και που αγωνιζόντουσαν στο Άνω Σύνταγμα για να διώξουν από την Ελλάδα τους ευρωπαίους τοκογλύφους που μας πίνουν το αίμα.

Η ΧΑ βασίστηκε στην επιλεκτική όραση. Η «αόρατη» σβάστικα στο χέρι του Κασιδιάρη είναι αντίστοιχη με το «αόρατο» Νταχάου για τους χωρικούς της Βαυαρίας που ζούσαν λίγα χιλιόμετρα από το στρατόπεδο συγκέντρωσης μια και κανένας φυσικά δεν μπορεί να επιβάλει σε κάποιον τι θέλει να βλέπει. Όταν λοιπόν το αίτιο εξέλειπε ξεφούσκωσε και το «κίνημα», αποκαλύπτοντας τελικά το πραγματικό του πρόσωπο που δεν ήταν άλλο από μια δολοφονική οργάνωση του υποκόσμου. Και με δικαστική βούλα πλέον.

ΥΓ1 Ν. Βούτσης (πρώην πρόεδρος της βουλής, βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ): «στη Βουλή δεν υπάρχουν ευπρόσδεκτες και μη ευπρόσδεκτες ψήφοι», το 2016 στη συζήτηση για την ψήφο της ΧΑ στην αλλαγή του εκλογικού νόμου, όταν ο υποψήφιος για ΠτΔ το 2014 Σ. Δήμας δήλωνε ξεκάθαρα με δημοκρατικό ήθος: «Δεν πρόκειται να δεχθώ να εκλεγώ Πρόεδρος της Ελληνικής Δημοκρατίας με ψήφους της Χρυσής Αυγής».

ΥΓ2 Ν. Παρασκευόπουλος (πρώην υπουργός Δικαιοσύνης του ΣΥΡΙΖΑ): «Η εικόνα της συνύπαρξης στο Καστελόριζο και στη Ρω σε πολλούς μας δεν άρεσε. Από την άλλη όμως πρέπει να αποφασίσουμε τι προτιμούμε: μια προσπάθεια ένταξης της Χρυσής Αυγής στο κλίμα της δημοκρατίας ή τη διαρκή ρήξη. Κατά τη γνώμη μου, πρέπει να προηγηθεί η ουσία μιας σύγκλισης. Η Χρυσή Αυγή πρέπει να δεχθεί έμπρακτα την υπαγωγή της στους θεσμούς της Δημοκρατίας. Και αυτή την στάση, αν και όταν εκδηλωθεί, πρέπει να τη στηρίξουν τα δημοκρατικά κόμματα».

ΥΓ3 Γ. Κατρούγκαλος (πρώην υπουργός Εργασίας και Κοινωνικών Ασφαλίσεων, Εξωτερικών, βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ) τον Μάρτιο του 2014: «Η πολιτική δράση της Χρυσής Αυγής, πρέπει να αντιμετωπίζεται με τη σύγκρουση των ιδεών και την κοινωνική της απομόνωση, όχι με τον εισαγγελέα. Η διαφαινόμενη μεθόδευση εκ μέρους κυβερνητικών κύκλων να τεθεί εκτός νόμου το νεοφασιστικό κόμμα δεν βλάπτει το ίδιο, αλλά την Δημοκρατία. Το Σύνταγμά μας δεν επιτρέπει κάτι τέτοιο και η ιστορία δείχνει ότι παρόμοια μέτρα είναι και πολιτικά επικίνδυνα και αντιπαραγωγικά. Μάλιστα, οι κύκλοι της Νέας Δημοκρατίας που προωθούν τα σενάρια αυτά, με προφανή μικροκομματική σκοπιμότητα να προσεταιριστούν τους άστεγους ψηφοφόρους της, είναι ακριβώς αυτοί που έχουν ενσωματώσει στη ρητορική τους σχεδόν ολόκληρη την ακροδεξιά πολιτική της ατζέντα… Μετά την άρση της ασυλίας, ενδεχόμενη προφυλάκιση του μεγαλύτερου τμήματος της κοινοβουλευτικής ομάδας της, αν και συνταγματικά ανεκτή, προκαλεί αντικειμενικά αλλοίωση της σύνθεσης της Βουλής, άρα και της βούλησης του εκλογικού σώματος».

ΥΓ4 Ισχυρός ο συμβολισμός με τον Πύρρο Δήμα- τον άνθρωπο που έζησε το αλβανικό απολυταρχικό καθεστώς στο πετσί του- να σηκώνεται από το έδρανό του στη βουλή τον Ιούνιο του 2014 – βουλευτής τότε του ΠΑΣΟΚ- και να μπαίνει μπροστά από τον Χρυσαυγίτη βουλευτή Μίχο λέγοντας του να κάνει πίσω και να μην τολμήσει άλλο βήμα προς τον Π. Τατσόπουλο-ανεξάρτητο τότε βουλευτή- προς τον οποίο κινούνταν απειλητικά με πρόθεση να τον δείρει.

Για να μην ξεχνάμε την στάση πολιτικών και κομμάτων που τώρα το παίζουν τιμητές. Η αλήθεια είναι ότι εν τέλει ήταν η κεντροδεξιά που χτύπησε αυτό το φαινόμενο, όχι η αριστερά. Επί Σαμαροβενιζέλων ασκήθηκαν οι διώξεις, επί Μητσοτάκη βγήκαν οι τελεσίδικες αποφάσεις και με μια εκλογική νίκη της κεντροδεξιάς εξοβελίστηκαν οι ναζιστές από το κοινοβούλιο και μηδενίστηκε η πολιτική τους παρουσία. Συνεπώς η ΧΑ τιμωρήθηκε με τους δύο τρόπους που χρησιμοποιεί η δημοκρατία για τους εχθρούς της. Τον νόμο και την ψήφο.

Τη στήλη επιμελείται και…

Ψαρεύει (όταν δεν γράφει…) ο Γρηγόριος Φαρμάκης

(ΥΓ: «Χτυπάει» χωρίς πρόγραμμα)

Show Buttons
Hide Buttons