Ο α λ ι ε ύ ς . . .

Ο α λ ι ε ύ ς . . .

Αποτυχία

Με επίσημα στοιχεία του 2018 , κάθε μαθητής κοστίζει στο ελληνικό κράτος 3.200 ευρώ ετησίως. Με ένα τέτοιο ποσόν και με 151.016 υπηρετούντες εκπαιδευτικούς όλα θα έπρεπε να λειτουργούν ρολόι.

Προφανώς ο δημόσιος τομέας μας, παρά τα «εξυγιαντικά» μνημόνια, παραμένει μια τεράστια χοάνη που συνεχώς καταπίνει χρήμα. Η κοινωνία ζει με τον μύθο της «δωρεάν παιδείας», γιατί οι γονείς δεν συνειδητοποιούν ότι τα δίδακτρα τους έρχονται με το εκκαθαριστικό της εφορίας. Χώρια τα φροντιστήρια, τα ιδιαίτερα μαθήματα και οι «εξωσχολικές δραστηριότητες».

Ένας φαύλος κύκλος που δύσκολα πλέον σπάει. Και πώς να γίνει αυτό όταν οι εκπαιδευτικοί που είναι οι πρώτοι συντελεστές στη σωστή λειτουργία του σχολείου, στην πλειονότητα τους, δεν αγαπούν την δουλειά τους, δηλαδή σε τελική ανάλυση δεν αγαπούν τους μαθητές τους.

Απ’ την άλλη όταν έχουν να επιλέξουν μεταξύ του εκπαιδευτικού και του κομματικού καθήκοντος τους, επιλέγουν χωρίς δεύτερη σκέψη, το κομματικό καθήκον. Η πολιτική στράτευση πάνω απ’ όλα.

Είναι η ίδια στάση που οδήγησε στην επικρατούσα άποψη πως η ευημερία προκύπτει όχι μέσω της προσπάθειας, της μόρφωσης και της εργασίας, αλλά μέσω της διεκδίκησης, της κατάληψης, του εκβιασμού της κυβέρνησης και της κοινωνίας. Και μη ξεχνάμε βέβαια ότι τελικά αυτός ο τρόπος διεκδίκησης της ευημερίας ανταμείφθηκε πλουσιοπάροχα.

Οι εργατικοί του δημόσιου και ιδιωτικού τομέα παραγκωνίστηκαν και εν τέλει ζημιώθηκαν από τις συντεχνίες και το κομματικό και συνδικαλιστικό παρακράτος και τη διαπλοκή. Η μη αξιολόγηση δε του Δημοσίου καθιέρωσε το «χαρτί» και το «δημοκρατικό πενταράκι» των σχολών, διαιωνίζοντας τον λειτουργικό αναλφαβητισμό.

Η ιστορία την οποία παρουσιάζουν τακτικά τα μέσα ενημέρωσης περί των πτυχιούχων πανεπιστημίου που δουλεύουν σερβιτόροι ή ντελιβεράδες, δηλαδή θέσεις χαμηλότερης αξίας των προσόντων τους είναι συνήθως ένας μύθος.

Η αλήθεια είναι ότι οι λίγες ιδιωτικές επιχειρήσεις που έχουν απομείνει στην Ελλάδα δυσκολεύονται να βρουν προσωπικό υψηλής ειδίκευσης παρά το πλήθος των πτυχιούχων και των μεταπτυχιακών.

Αυτό αποτελεί το τελικό στάδιο της εκπαιδευτικής μας αποτυχίας.

Τη στήλη επιμελείται και…

Ψαρεύει (όταν δεν γράφει…) ο Γρηγόριος Φαρμάκης

(ΥΓ: «Χτυπάει» χωρίς πρόγραμμα)

Show Buttons
Hide Buttons