Ο α λ ι ε ύ ς . . .

Ο α λ ι ε ύ ς . . .

Μαραντόνα

Η 25η Νοέμβρη έγινε πια σημαδιακή ημερομηνία.

Την ημερομηνία αυτή το 2005 έφυγε απ’ τη ζωή σε ηλικία 60 ετών ο «Smiley Georgie» το θρυλικό αγόρι του Μπέλφαστ, μία από τις πλέον ανατρεπτικές προσωπικότητες του αθλητισμού στην ιστορία, που είχε αποκληθεί από τον μεγάλο Pelé, «ο μεγαλύτερος ποδοσφαιριστής στον κόσμο». Μέσα απ’ το τρελό παιχνίδι της μοίρας, την ίδια ημερομηνία το 2020 φεύγει απ’ τη ζωή στην ίδια ηλικία το «χέρι του Θεού», ο Dieghito Maradona και ο μεγάλος Pele συγκινεί λέγοντας «…ο κόσμος έχασε έναν θρύλο…σίγουρα μία μέρα θα κλωτσάμε μαζί μία μπάλα στον ουρανό…».

Kαι οι δυο δεν ήταν απλά αυτό που λέμε ποδοσφαιρικά «μπαλαδόροι». Ήταν κάτι πέρα απ’ αυτό. Είχαν γίνει λαϊκοί ήρωες γιατί ο κόσμος πίστευε ότι νοιάζονταν γι’ αυτόν. Και οι δυο έκαναν «τα ίδια και χειρότερα» στη ζωή τους μόνο που ο ένας είχε την πολιτική να τον εξαγνίζει. Ο Μαραντόνα πήγαινε μετά στην Κούβα του Κάστρο και την Βενεζουέλα του Τσάβες. Ο Μπεστ στην παμπ της γειτονιάς.

Το «ξόδεψα πολλά λεφτά σε ποτό, γκόμενες και ακριβά αυτοκίνητα. Τα υπόλοιπα τα σπατάλησα» του Μπεστ είναι το «δεν δίνω δεκάρα τσακιστή» του «ληστή» που ήταν ο άλλος.

Ο Πελέ στηρίζει έξι ανθρωπιστικές οργανώσεις και ο Μαραντόνα είχε παίξει ένα ματς για φιλανθρωπικό σκοπό. Οι πιθανότητες όμως του Πελέ να γίνει λαϊκός ήρωας είναι όσες και ενός φιλάνθρωπου τραπεζίτη. Στο πρόσωπο του Μαραντόνα (και του άλλου «καταραμένου») οι άντρες-μια και σ’αυτούς κυρίως απευθύνεται το ποδόσφαιρο- αναγνώριζαν όλες τις αρσενικές τους αδυναμίες: ήταν γυναικάς, κοιλιόδουλος, πότης, απατεώνας, ψεύτης, φανφαρόνος, ανεύθυνος.

Οι οπαδοί του τον λάτρευαν και για τα δυο: δεν θαύμαζαν μόνο το γκολ του καλλιτέχνη, εκείνο που έβαλε με τα διαβολικά του πόδια, αλλά και το γκολ του κλέφτη –ίσως μάλιστα περισσότερο αυτό– εκείνο που το χέρι του έκλεψε. Μπορεί στη Νάπολη να συνοδευόταν από μέλη της Καμόρα και να ήταν αδύνατον να τον πλησιάσεις, να είχε δύο κόρες και έξι άλλα παιδιά από διάφορες γυναίκες, να είχε κάνει μήνυση στην γυναίκα του ότι του έκλεβε λεφτά, αλλά τίποτα δεν παίζει ρόλο. Είναι ένας λαϊκός ήρωας που η ζωή του ανήκει στη συλλογική λαϊκή μνήμη. Μόνο ένας ανόητος μπορεί να τα βάλει μαζί της.

Τελικά όμως, όπως λέει ο Ουρουγουανός συγγραφέας Εδουάρδο Γκαλεάνο για τον Μαραντόνα: «Η δόξα είναι ένα ναρκωτικό που προκαλεί μεγαλύτερη καταστροφή απ’ ό,τι η κοκαΐνη. Στις αναλύσεις αίματος και ούρων δεν ανιχνεύεται».

Τη στήλη επιμελείται και…

Ψαρεύει (όταν δεν γράφει…) ο Γρηγόριος Φαρμάκης

(ΥΓ: «Χτυπάει» χωρίς πρόγραμμα)

Show Buttons
Hide Buttons