Παγκόσμια Ημέρα Εορτασμού της Μητέρας – Ένα πλάσμα έμπνευσης και σεβασμού!

Παγκόσμια Ημέρα Εορτασμού της Μητέρας – Ένα πλάσμα έμπνευσης και σεβασμού!

10 Μαΐου 2020 – Η ημέρα εορτασμού της Μητέρας

Μία μέρα που ο εορτασμός της γίνεται αφορμή για την υπενθύμιση της σημαντικότητας της μητρότητας, ο ρόλος που έχουν άλλωστε όλες οι παγκόσμιες μέρες. Οι ρίζες της βρίσκονται στην αρχαία Ελλάδα, όπου η μητέρα Γη ή όπως αλλιώς τη γνωρίζουμε Γαία, που περιλαμβάνει όλη την πλάση, λατρευόταν από τους θνητούς. Η λατρεία αυτή πέρασε στη συνέχεια στη Ρέα, μία από τις κόρες της και αδερφή του Κρόνου, αλλά και μητέρα του Δία, που λέγεται πώς ήταν η πρώτη που γέννησε με τοκετό και ανέθρεψε τα παιδιά της με μητρικό γάλα. Λατρευόταν ως η θεά της γης και της γονιμότητας. Ωστόσο, υπάρχουν και αναφορές όπου η εορτή συνδεόταν με την Θεά Κυβέλη, την μητέρα των Θεών όπως την προσφωνεί και ο ίδιος ο Πίνδαρος.

Άλλη μία αναφορά για την γιορτή της μητέρας έχουμε και στην Αγγλία όπου την 4η Κυριακή της Σαρακοστής, είχε καθιερωθεί η ημέρα τιμής όλων των μητέρων της Αγγλίας. Αποτελούσε μία ημέρα αργίας όπου όλοι περνούσαν την ημέρα με τις μητέρες τους.

Η δεύτερη Κυριακή του Μαΐου όμως, ως η παγκόσμια ημέρα της μητέρας φαίνεται να έχει συνδεθεί με την Αμερικανίδα Ann Maria Reeves Jarvis. Η Jarvis ήταν μία δυναμική κοινωνική ακτιβίστρια που μία από τις σημαντικές δράσεις της ήταν η δημιουργία του κινήματος «Mothers Friendships Day» το 1865. Το κίνημα έδινε την ευκαιρία σε μητέρες να πραγματοποιούν συναντήσεις και συζητήσεις σχετικά με τις εμπειρίες και τους καλύτερους τρόπους συμπεριφοράς και ανατροφής των παιδιών τους. Η ανάγκη της επικεφαλής του κινήματος για τη δημιουργία αυτού του κινήματος και τις ποικίλες παράπλευρες δράσεις του, δημιουργήθηκε από την δική της προσωπική τραγική εμπειρία. 4 από τα 13 παιδιά που απέκτησε κατάφεραν λόγω των τότε ασθενειών να επιβιώσουν και αυτό ήταν και η κινητήριος δύναμη για την ενασχόληση της με τη μάχη κατά των παιδικών ασθενειών, που όντως είχε καθοριστική συμβολή, όσον αφορά τουλάχιστον την βελτίωση της δημόσιας και όχι μόνο υγιεινής.

Επίσης, είχε δημιουργήσει συλλόγους εργασίας για την Μητέρα, προκειμένου να μαζεύονται χρήματα για μητέρες που χρειάζονταν φαρμακευτική κυρίως βοήθεια. Η κοινωνική ακτιβίστρια Ann Maria Reeves Jarvis, «έφυγε» τη δεύτερη Κυριακή του Μαΐου το 1905. Την ημέρα εορτασμού φαίνεται να την καθιέρωσε ουσιαστικά η κόρη της, Ann Jarvis, που το 1907 πραγματοποίησε ένα μνημόσυνο στη μνήμη της μητέρας της και αυτό θεωρήθηκε η πρώτη έκφραση τιμής και εκτίμησης, στη μνήμη της. Μία κίνηση που υποστηρίχτηκε από χιλιάδες ανθρώπους, αλλά και μέσα, αλλά ακόμα και από τον τότε πρόεδρο της Αμερικής, Thomas Woodrow Wilson, που στις 9 Μάιου του 1914 υπέγραψε προκήρυξη που καθιέρωνε την δεύτερη Κυριακή του Μάιου ως την επίσημη μέρα εορτασμού της Μητέρας.

Το πιο συνηθισμένο δώρο για την γιορτή αυτή είναι τα λουλούδια και όχι τυχαία, αφού το σύμβολο αυτής της μέρας σύμφωνα με την ιστορία της Jarvis, είναι το λευκό γαρύφαλλο που πρόσφερε σε όλους την ημέρα μνημόσυνου της ίδιας της μητέρας.  

Στην Ελλάδα η ημέρα γιορτής της μητέρας είχε συνδεθεί με την εορτή της Υπαπαντής, δηλαδή στις 2 Φεβρουαρίου, αφού αποτελεί το κλείσιμο των 40 ημερών από τη γέννηση του Χριστού και μεταφέρεται στον ναό για ευλογία από τον Ιωσήφ και φυσικά την μητέρα του, την Παναγία. Ωστόσο, τελικά υπερίσχυσε η γιορτή του Μάιου έναντι της Υπαπαντής τελικά.

Ποια πιο δυνατή έμπνευση για έναν καλλιτέχνη λοιπόν πέρα από τη ίδια του τη μάνα; Αρκετοί ζωγράφοι, συγγραφείς, ποιητές, κ.ά. με αφορμή την αγάπη, την εκτίμηση και την αναγνώριση του σημαντικού της ρόλου στη ζωή τους, εμπνεύστηκαν από αυτήν και παρακάτω μπορούμε να δούμε μερικά δείγματα της έκφρασης των σκέψεών τους:

 Mary Cassatt «Sleepy Baby» – 1910

*Πηγή εικόνας: wikimedia.org

H Mary Cassat, αποτέλεσε μία από τους θερμούς υποστηρικτές των Ιμπρεσιονιστών, όντας και πολύ καλή φίλη του Edgar Degas, και αντλούσε την έμπνευσή της από την καθημερινότητα των γυναικών με τα παιδιά τους και την οικογένειά τους. Τα έργα της σίγουρα μπορούν να προκαλέσουν συναισθήματα θαλπωρής και ζεστασιάς που έχουμε όλοι σκεπτόμενοι τη μητέρα μας.

“Ποιος την κούνια μας κουνάει,

όταν είμαστε μικράκια;

Ποιος χαμογελά στο πλάι

Και γλυκά μας λέει λογάκια

και τον ύπνο προσκαλεί;

Η μαμά μας η καλή»

Στέλιος Σπεράντζας, «Η μανούλα»

Gustav Klimt «Le tre eta della donna» – 1905 

*Πηγή εικόνας: pigiafisa.gr

O Gustav Klimt, παρουσιάζει τα τρία ουσιαστικά στάδια που διανύει μία γυναίκα. Νεότητα, αναπαραγωγή και εγκυμοσύνη,έως τα γηρατειά. Όπως φαίνεται και στο πίνακα, το σημαντικότερο ποσοστό του και με τη μαγαλύτερη από ότι φαίνεται σημασία στα στάδια αυτά, καταλαμβάνει η έννοια της μητρότητας. 

«Μάνα γλυκύτατη, Μάνα ουρανόσταλτη, ατίμιτη Μάνα!

δε σε θαμπώνουν απάτες εσένα κι΄ ονείρατα πλάνα.

Πάνω στο χρέος ακοίμητη εσύ, νύχτα – μέρα σκυμμένη,

τ΄ άπειρο ακούς μεσ΄στα χάη μια-μια τις στιγμές να σημαίνη.

Τόσο η ψυχή σου είν’ απλή, που μιλά με τ΄ αμίλητα πλάσματα,

κι΄ ούτε γιελιέσαι ποτέ μ΄ όσα φτιάνει το ψέμα φαντάσματα.

 

Μάνα, η στοργή σου μεγάλη κι΄ απέραντη όσο κι΄ η πλάση!

Ποιός θα μπορέση ως βαθιά τη καρδιά σου ποτέ να διαβάση;

Μάνα, η στοργή σου πασίχαρη σαν τις αχτίδες του ήλιου,

μεσ΄ στη χαρά του χρυσού προσκαλεί μαγικού σου βασίλειου.

Πως με βελούδινα δάχτυλ΄ αγγίζεις τους πόνους μας και τους γλυκαίνεις

Μάνα γλυκύτατη, όλα τα βάσανα συ τ΄ απαλαίνεις!»

Γεώργιος Βερίτης, «Μάνα Γλυκύτατη»

Νικόλαος Γύζης, «Η Ψυχομάνα» – 1882

*Πηγή εικόνας: wikipedia.org

Μία χαρακτηριστική ελαιογραφία του γνωστού ζωγράφου-πρεσβευτή της «Σχολής του Μονάχου» που παρουσιάζει μία γυναίκα να θηλάζει ένα ξένο μωρό, ενώ το δικό της διεκδικεί και πάλι την προσοχή της. Μία εικόνα που ακροβατεί μεταξύ της λύπης για την πραγματικότητα και της αισιοδοξίας για κάτι καλύτερο. 

«Πώς να πειράξω τη μητέρα να κάμω εγώ να λυπηθεί,

που όλη νύχτα κι όλη μέρα για το καλό μου προσπαθεί;

Πώς ν’ αρνηθώ ή ν ‘ αναβάλω ό,τι ορίζει κι απαιτεί,

αφού στη γη δεν έχω άλλο κανένα φίλο σαν αυτή;

 

Αυτή στα στήθη τα γλυκά της με είχε βρέφος απαλό,

με κάθιζε στα γόνατά της και μ’ έμαθε να ομιλώ.

Αυτή με τρέφει και με ντύνει όλο το χρόνο που γυρνά,

και δίπλα στη μικρή μου κλίνη, σαν αρρωστήσω ξαγρυπνά.

 

Αυτή σαν πέσω και χτυπήσω φιλά να γειάνει την πληγή.

Αυτή, τι πρέπει να αφήσω και τι να κάμω μ’ οδηγεί.

Πώς το λοιπόν τέτοια μητέρα να κάμω εγώ να λυπηθεί,

που όλη νύχτα κι όλη μέρα για το καλό μου προσπαθεί;»

Γεώργιος Βιζυηνός, «Πώς να πειράξω την μητέρα»

Claude Monet «Madame Monet and child», 1875

*Πηγή εικόνας: wikiart.org

Ένα παράδειγμα της ασυναγώνιστη αρμονία χρωμάτων και η αίσθηση φωτός που έχουν οι πίνακες του Monet, πόσο μάλλον όταν σε αυτόν περιέχονται τα δύο πιο αγαπημένα του πρόσωπα, η γυναίκα του και το παιδί τους. 

 

Yvonne Serruys «Μητέρα με την κόρη της»

*Πηγή εικόνας: pictify.saatchigallery.com

Μία εικόνα που σίγουρα λόγω περιοχής και ιστορίας, είμαστε αρκετά εξοικειωμένοι. Ωστόσο, το δημιούργημα είναι μία ξένης ζωγράφου, της Yvonne Serruys (1873-1953), όπου απαθανατίζει μία πραγματική γυναίκα, την Mane Bécube, να κρατά το παιδί της.

 

Μία από τις πιο σημαντικές μέρες η σημερινή για τις μανούλες όλου του κόσμου που έδωσαν την ευκαιρία σε έναν ή περισσότερους ανθρώπους να βρεθούν στον κόσμο, τα βοήθησαν να σταθούν στα πόδια τους και με τις διδαχές και τις νουθεσίες τους, τους μεταβίβασαν τα απαραίτητα εφόδια για να εξερευνήσουν, να ανακαλύψουν, να προβληματιστούν τις όμορφες και τις σκληρές πτυχές του κόσμου που ζούμε. Όταν είχαμε κάποιο πρόβλημα, ή μία άσχημη εμπειρία, ήταν αν όχι το πρώτο άτομο, από τα πρώτα άτομα που τρέχαμε να βρούμε ασφάλεια και παρηγοριά, αλλά και τη δύναμη που χρειαζόμασταν για να αντιμετωπίσουμε την κατάσταση που μας φόβιζε και μας δυσκόλευε. Και πάλι όταν πετυχαίναμε κάποιο από τους στόχους μας, ή είχαμε κάποια θετική εξέλιξη στη ζωή μας, η πρώτη κίνηση ήταν η επικοινωνία μαζί της για να μοιραστούμε τη χαρά μας. Και μπορεί αρκετές φορές να θεωρούμε πώς είμαστε αντίθετοι χαρακτήρες ή πώς η γνώμη της μάνας για κάτι – ειδικά στην Ελλάδα! – είναι κάτι αμετακίνητο και απαραίτητο προς πραγματοποίηση, κάτι που έχει εκνευρίσει αρκετούς κατά καιρούς σίγουρα, αλλά δεν παύει να είναι το άτομο που ότι και να κάνουμε στη ζωή μας, θα αποτελεί το σημείο αναφοράς μας.

Και θυμηθείτε πώς η προβολή αγάπη μας στο πρόσωπο της μητέρας μας, δεν έχει σχέση με το μεγαλύτερο ή το πιο ακριβό δώρο. Όσο περισσότερο ψυχικά και συναισθηματικά εκφρασμένο είναι, τόσο μεγαλύτερη σημασία και μεγαλείο έχει για την μανούλα μας.

Χρόνια πολλά σε όλες τις αγαπημένες μητέρες του κόσμου!!!

Σας ευχαριστούμε πολύ που είστε κοντά μας πάντα!!!!

 

Κείμενο: Μαριλένα Γκόνη

Show Buttons
Hide Buttons