Συγκρίσεις

Συγκρίσεις

Είναι συγκρίσιμα μεγέθη οι Μικρασιάτες πρόσφυγες με τους σημερινούς; Οι πρώτοι άνοιξαν τους ορίζοντες του επαρχιωτισμού της ελληνικής κοινωνίας, οι δεύτεροι εντασσόμενοι θα δώσουν πολυπολιτισμική υπεραξία.

Μήπως όμως αυτό το τελευταίο είναι τελικά ανιστόρητο και απλά φενάκη της πολιτικής ορθότητας; Και δεν αναφέρομαι στις θρησκευτικές διαφορές.

Για τους άθεους προοδευτικούς όλες οι θρησκείες είναι το όπιο του λαού. Τι Χριστιανισμός, τι Ισλάμ. Αδιάφορο αν το Ισλάμ επιβάλλει τον νόμο της σαρίας, τον ακρωτηριασμό του διαρρήκτη ή τη θανατική ποινή.

Ας πούμε ότι ο διαφωτισμός είναι τόσο ισχυρός ώστε όλ’ αυτά να μπορεί να τα θεραπεύσει και σε λίγα χρόνια να δούμε τους νέους που έκαψαν τη Μόρια να πρωταγωνιστούν στο gay pride. Αναφέρομαι στη διαχείριση.

Η Ευρώπη καλλιεργεί στους μεταναστευτικούς πληθυσμούς τη λογική της επιδοτούμενης ύπαρξης. Η δε επιδοτούμενη ύπαρξη σημαίνει ότι κοινότητες ολόκληρες συμμετέχουν στην κοινωνική ζωή με μοναδικό έρεισμα τα δικαιώματά τους. Δικαιώματα τα οποία έχουν τη ρίζα τους στην ταυτότητά τους. (Οι Μικρασιάτες δεν απαίτησαν «δικαιώματα» απ’ την Ελλάδα στην οποία είχαν καταφύγει κι ας ήξεραν πως αυτή ευθύνεται για την προσφυγιά τους).

Και εκεί αρχίζει το πρόβλημα ειδικά για μια χώρα σαν τη δικιά μας που είναι ουσιαστικά οικονομικά χρεοκοπημένη. Είναι αυτό που η γαλλική εφημερίδα Le Figaro αναδεικνύει σε κύριο άρθρο της, επ’ αφορμή της παρουσίας της συνδικαλίστριας φοιτήτριας Μαριάμ Πουγκετού σε συνεδρίαση της βουλής για τον κορονοϊό και τη νεολαία με τη μουσουλμανική μαντίλα στο κεφάλι της και τη γενικότερη ενόχληση των Γάλλων από την πολιτική νοηματοδότηση που συνιστά το υπαρξιακό αυτό ισλαμικό αξεσουάρ στο συγκεκριμένο χώρο.

«…στη Γαλλία υπάρχουν εκείνοι που συμβιβάζονται με το μαχητικό Ισλάμ, λόγω αφελείας ή εφησυχασμού, παραίτησης ή υποταγής, υπάρχουν όμως και εκείνοι που δεν σταματούν να του αντιτίθενται […]. Τάχα, σε ποια από τις δύο πλευρές να βρίσκεται ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας μας; […] πολλοί πλέον πιστεύουν ότι στόχος των ριζοσπαστών μουσουλμάνων είναι η επικράτηση της σαρίας σε γειτονιές και συνοικίες πόλεων, η κατάλυση του «λαϊκού κράτους» και της έννομης τάξης, όπου αυτή είναι εφικτό να γίνει […] ο Μακρόν είναι αμήχανος μπροστά στο διογκούμενο φαινόμενο της ριζοσπαστικοποίησης των μουσουλμάνων που ζουν στη Γαλλία είτε ως ντόπιοι (τρίτης γενιάς Βορειοαφρικανοί με γαλλική υπηκοότητα) είτε ως μετανάστες και πρόσφυγες. Στην περίπτωσή τους, ριζοσπαστικοποίηση σημαίνει επιδίωξη δημιουργίας μουσουλμανικών «νησίδων» μέσα στο γαλλικό κράτος (μέσα στις συνοικίες των γαλλικών πόλεων δηλαδή, στην πάλαι ποτέ ρωμαιοκαθολική γαλλική κοινωνία). Σε αυτές τις ισλαμιστικές «νησίδες» δεν θα ισχύουν οι νόμοι του «λαϊκού κράτους» της Γαλλικής Δημοκρατίας αλλά η διαβόητη σαρία, ο ισλαμικός νόμος, ο μόνος που θα κανοναρχεί τα ήθη και τις συμπεριφορές στον δημόσιο αλλά και στον ιδιωτικό βίο των ανθρώπων – και των χριστιανών, βέβαια, των εβραίων ή και των αθέων.[…] όλα τα παραπάνω συνιστούν απειλή για το κράτος, αλλά και για την κατάσταση που ήδη επικρατεί στις φτωχότερες συνοικίες των μεγαλουπόλεων, εκεί όπου διαβιούν όχι μόνο Αραβες και Αφρικανοί αλλά και λευκοί Γάλλοι της εργατικής τάξης. Αλλά γιατί ο Μακρόν είναι τόσο «αμήχανος»; Δυστυχώς η απάντηση δεν θέλει και πολλή σκέψη. Η αμηχανία αυτή προκύπτει από τον φόβο της κατηγορίας περί ισλαμοφοβίας και ρατσισμού. Φοβάται, δηλαδή, μη του προσάψουν μια ρετσινιά που, υπό συνθήκες, μπορεί και να του στερήσει την ηρεμία του και την καριέρα του ακόμη. Δεν γνωρίζουμε την κατεύθυνση προς την οποία επιθυμεί να κινηθεί ο γάλλος πρόεδρος, του προτείνουμε όμως μία σειρά από μέτρα με σκοπό την καταστολή των ισλαμιστικών τάσεων: το βάρος πρέπει να πέσει «στους δρόμους, στις γειτονιές, στα σχολεία, στις επιχειρήσεις, στους αθλητικούς συλλόγους και στα social media, επειδή ήδη έχουν εισβάλει (σ.σ.: οι ισλαμιστές) στην κοινωνία μας και υπονομεύουν την εθνική συνοχή εκμεταλλευόμενοι τις αδυναμίες της δημοκρατίας, την αδυναμία μας να αντιδράσουμε, αλλά και την απαιδευσία ορισμένων από τους νεολαίους μας. Το μέλλον θα δείξει τις αντοχές της Γαλλίας απέναντι στις ισλαμιστικές προκλήσεις όχι στην αφρικανική ενδοχώρα ή στην Ανατολική Μεσόγειο και στη Μέση Ανατολή, αλλά μέσα στο ίδιο της το σπίτι».

Αυτά για τη Γαλλία που ήταν χώρα αποικιοκρατική άρα πολυπολιτισμική.

Εμείς ας αποφασίσουμε τι θα κάνουμε λαμβάνοντας υπ’ όψιν τα όριά μας ως χώρα και ως κοινωνία.

*Η φωτογραφία είναι από τα τελευταία γεγονότα στο Παρίσι (εδώ) με έναν 18χρονο Τσετσένο ισλαμιστή να αποκεφαλίζει ένα 47χρονο καθηγητή Ιστορίας για ένα μάθημα που παρέδωσε στο σχολείο για την ελευθερία της έκφρασης, στο οποίο και παρουσίασε τα σκίτσα του Μωάμεθ που είχε δημοσιεύσει το σατιρικό περιοδικό Charlie Hebdo.

Το κείμενο είναι από τη στήλη «Ο Αλιεύς». Γράφει ο Γρηγόριος Φαρμάκης

Show Buttons
Hide Buttons