Της μεταπολίτευσης… χαμένη γενιά…

Της μεταπολίτευσης… χαμένη γενιά…

«Χούντα δε θυμάμαι, μα ούτε ελευθερία της μεταπολίτευσης καημένη γενιά»… λέει το τραγούδι των Φατμέ και μας προκαλεί, αλήθεια, να αναλογιστούμε, αν η λεγόμενη «γενιά του Πολυτεχνείου» είναι η χαμένη ή η κερδισμένη της πρόσφατης ιστορίας της χώρας… και δη της μεταπολίτευσης, με την ευρεία έννοια…

Πριν από αυτήν όμως, οι γενιές των πατεράδων και των παππούδων μας πέρασαν δύσκολα, γιατί στερήθηκαν την ελευθερία τους, είτε λόγω της Χούντας της επταετίας, είτε λόγω της κατοχής, του Εμφυλίου κτλ.

Οι εν ζωή Έλληνες των ηλικιών από 50 και πάνω, ανήκουν στις παραπάνω κατηγορίες και έπονται μετά δυο γενιές Ελλήνων, των γεννημένων στις δεκαετίες του ’70 και του ’80 – άντε και των πρώιμων’90s – που είναι οι πραγματικοί… γκαντέμηδες της σύγχρονης εθνικής ιστορίας… Οι Έλληνες που σήμερα θεωρητικά, βρίσκονται στην πιο παραγωγική φάση της ζωής τους, επαγγελματικά – οικονομικά και κοινωνικά (έχουν δημιουργήσει οικογένεια ή ακόμα το παλεύουν…), έρχονται τώρα αντιμέτωπες με τη δεύτερη μεγαλύτερη κρίση της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας…

Η καταστροφή της χώρας από έναν μεγάλο πόλεμο, έγινε η απαρχή για να ξαναχτιστεί πάνω στα ερείπιά της. Οι επόμενες δεκαετίες περιείχαν την ξενιτιά για ορισμένους και την ελπίδα για όλους, εντός και εκτός συνόρων, για ένα καλύτερο αύριο, το οποίο έγινε κατορθωτό, με την παρένθεση της Επταετίας, οδηγώντας στο μακρύτερο συνεχόμενο, χρονικό διάστημα ελεύθερης και δημοκρατικής ζωής για τη χώρα μας που ολοκληρώθηκε με αρκετά χρόνια ευμάρειας και υψηλού βιοτικού επιπέδου, έστω και επίπλαστης ή με δανεικά (για τρεις τουλάχιστον δεκαετίες)…

Οι γονείς μας, οι γονείς των σημερινών σαραντάρηδων και τριαντάρηδων, μας προσέφεραν μια καλή νεανική ζωή, χωρίς στερήσεις, με σπουδές και ευκολίες που εκείνοι δεν είχαν. Ώσπου ήρθε η κρίση, πριν από δέκα χρόνια και οι δύο γενιές του άρθρου μας, βίωσαν συνθήκες πολέμου: ανεργία, αβεβαιότητα, ανασφάλεια προσωπική και οικογενειακή, σύγχρονη ξενιτιά και μετανάστευση. Πριν καλά – καλά η κρίση αυτή περάσει, μια δεύτερη μεγάλη κρίση απειλεί ολόκληρη την υφήλιο αυτή τη φορά, άρα και τη χώρα μας… και η ελπίδα που είχαμε εμείς οι τριαντάρηδες και σαραντάρηδες πως μπορεί και να ορθοποδήσουμε τώρα… ματαιώνεται…

Μια κρίση πριν από το τέλος της προηγούμενης κρίσης, χτυπά ξανά τις ίδιες γενιές και ενδεχομένως να οδηγήσει άλλους 500.000 Έλληνες στη μετανάστευση. Οι σημερινοί τριαντάρηδες και σαραντάρηδες κινδυνεύουν να πέσουν μέσα στη… «μαύρη τρύπα» της σύγχρονης ιστορίας, και να βιώσουν μια κρίση που θα είναι μεγαλύτερη από εκείνη την χρηματοπιστωτική του 2008-2010, αντάξια της καταστροφής ενός πολέμου, όπως διεθνείς αναλυτές περιγράφουν σήμερα, πως μπορεί να εξελιχθεί η κρίση λόγω του κορωνοϊού.

Χρέος της πολιτείας είναι να ανατρέψει αυτές τις διαμορφούμενες πιθανά συνθήκες, όχι για λόγους δικαιοσύνης απέναντι στις γενιές αλλά γιατί οι σημερινοί τριαντάρηδες και σαραντάρηδες συντηρούν το ασφαλιστικό σύστημα και κρατούν στις πλάτες τους την όποια παραγωγική βάση της χώρας.

Αυτές τις μέρες ζούμε ως κοινωνία και διαμορφώνουμε έναν ιστορικό χρόνο που θα περιγράφουν και θα αναλύουν οι ιστορικοί του μέλλοντος. Πριν από δέκα χρόνια και μέχρι το 2015, ζήσαμε επίσης μια ιστορική περίοδο – κεφάλαιο για την οικονομική ιστορία της ανθρωπότητας, στην οποία μια χώρα έχασε το 25% του ΑΕΠ της και κινδύνεψε να χρεοκοπήσει άτακτα, λόγω των εγκληματικών χειρισμών του πρώτου εξαμήνου του 2015, εκ μέρους της τότε ηγεσίας της χώρας.

Προσωπικά και τότε και τώρα, είχα και έχω την υποχρέωση να διαμορφώσω άποψη και κοινή γνώμη και να διαχειριστώ ταυτόχρονα την φορτισμένη ψυχολογική μου κατάσταση γι’ αυτά που ζούμε και κυρίως, γι’ αυτά που φοβούμαι πως έρχονται… Και πιστέψτε με, δεν είναι καθόλου εύκολο…

Παναγιώτης Μπούρχας

Show Buttons
Hide Buttons