Το κυνήγι

Το κυνήγι

Η πανδημία, έκτος των άλλων, έθεσε σε δοκιμασία την εμπιστοσύνη μας στη νοημοσύνη ανθρώπων, για την οποία θα βάζαμε μέχρι πρότινος το χέρι μας στη φωτιά, με αποτέλεσμα να διαρραγούν εξ αυτού ακόμα και φιλικές σχέσεις χρόνων.

«Αποκλείεται να πιστεύουν αυτά που λένε», ήταν η αυτόματη αντίδρασή μας. «Αποκλείεται να ακούν τα αφτιά μας αυτά που γλιστρούν από τα χείλη τους. Δεν είναι δυνατόν». Και μάλιστα απ’ όλους τους χώρους.

Παράδειγμα η άτυπη δημόσια αντιπαράθεση δύο διαπρεπών επιστημόνων. «Για εκείνους που είμαστε χριστιανοί, η Θεία Κοινωνία είναι μυστήριο. Ένα μυστήριο δεν το ερμηνεύεις με καμιά λογική. Εάν θέλετε την επιστημονική μου γνώμη, δεν έχει γίνει πείραμα για να δούμε αποτελέσματα» δήλωσε η καθηγήτρια επιδημιολογίας Αθηνά Λινού (αυτή ντε που πρότεινε ο Τσίπρας για «υπερκομματική» υπουργό Υγείας). «Μου θυμίζει εκείνο το αστείο», αντέτεινε ο καθηγητής γενετικής Μανώλης Δερμιτζάκης, «που λέει ότι, προκειμένου να ισχυριστούμε ότι όποιος πέφτει από αεροπλάνο πεθαίνει, πρέπει να ρίξουμε εκατό ανθρώπους με αλεξίπτωτο και άλλους εκατό χωρίς, και να μελετήσουμε κατόπιν τα αποτελέσματα».

Η Ιερά Σύνοδος της Ελλαδικής Εκκλησίας αγνόησε τη βιτριολική απάντηση του Δερμιτζάκη και άδραξε τη δήλωση της Λινού ως «απόδειξη» ότι ο συσχετισμός της Θείας Κοινωνίας με κοινό κουταλάκι και της μεταδοτικότητας της πανδημίας είναι «αντιεπιστημονικός». Βλέπετε, ο Δερμιτζάκης έχει χιούμορ. Η Ιερά Σύνοδος δεν έχει. Ούτε όμως και ο κορωνοϊός.

Όταν δε οι Ελυτικοί «νέοι με τα πρησμένα πόδια που τους έλεγαν αλήτες» του 1942, μεταμορφώθηκαν σε Τσιπρικούς «αλήτες με πρησμένα πόδια» του 1965, τότε είναι περιττό να συζητάμε σοβαρά. Μιλάμε πια για την απόλυτη ξεφτίλα. Παρ’ όλα αυτά, ο άλλος, ενώ τον φτύνουν κρατάει ομπρέλα και νομίζει ότι δεν τρέχει τίποτα συνεχίζοντας το ίδιο βιολί έχοντας μετατρέψει την πολιτική σε αρένα.

Όταν ο άλλος βγαίνει στον αγωνιστικό χώρο κραδαίνοντας χατζάρι, δεν τον αντιμετωπίζεις πετώντας του λουλούδια. Αν στις εξαλλοσύνες και τις τερατολογίες των ψεμάτων απαντήσεις με το «ω αγαπητέ» και στις προβοκάτσιες αντιπαραθέσεις το «η σιωπή μου προς απάντηση σας», τότε θα χαθείς πριν προλάβεις να πεις κύμινο. Ειδικά εάν ο λόγος του άλλου είναι ένα συνονθύλευμα ειρωνικών αναφορών, όπως «… ακυρώσατε το παιχνίδι τένις ή το mountain biking που είχατε κανονίσει…» με αναφορές του στυλ « Πολιτεύεστε με fake news όπως ο Τραμπ…», ή το αστοιχείωτο ότι «…τα πεπραγμένα της κυβέρνησης θα τα ζήλευε ο Οργουελ. Θα είχε φτιάξει το 2021, μετά το 1984», ή για «χούντες και αστυνομοκρατία» με το «είστε επικίνδυνοι για την δημοκρατία» και το « η ελληνική δημοκρατία έχει εισέλθει σε μια σκοτεινή περίοδο θεσμικού εκφυλισμού και ιδιότυπης αντιδημοκρατικής εκτροπής», παύει να αποτελεί αντιπολιτευτική υπερβολή και γίνεται ατζέντα αντιπολιτευτικής ανωμαλίας που θέλει προσοχή.

Δεν είναι πια θέμα στυλ που απλώς το προσπερνάς κρίνοντάς το μόνο αισθητικά, είναι τελικά θέμα ουσίας. Όταν ο άλλος σε κατηγορεί για «ακραίο κέντρο» ενώ ο ίδιος είναι η επιτομή του λαϊκισμού, της μισαλλοδοξίας και του διχασμού με αναφορές μόνο σε… εμφύλιο, ΕΡΕ και δικτατορία, χαϊδεύοντας την τρομοκρατία, τότε δεν σου μένει τίποτε άλλο απ’ το να του «κόψεις τον κ@@ο» με όπλα σου τη λογική και την αλήθεια με σκοπό την επίλυση των σύγχρονων πραγματικών προβλημάτων της χώρας και του λαού και το βλέμμα στραμμένο προς το μέλλον.

Είναι πια μονόδρομος, αφού ως γνωστόν η κουταμάρα δεν είναι πολιτική, είναι απλά κουταμάρα. Όσοι δε νομίζουν ότι η πολιτική είναι κάτι ανάμεσα σε φασαρία, σε φλυαρία και σε ντόρο -κάνοντας αντιπολίτευση «troll»- το βρίσκουν ήδη μπροστά τους. Ο κόσμος τους γυρνά την πλάτη και οι ίδιοι εξευτελίζονται. Αλλά αφού δεν τους πειράζει, οκ. Αυτό μόνο ξέρουν να κάνουν, αυτό κάνουν. Τους ακολουθεί όμως πλέον και μια κυβερνητική θητεία πίσω τους, απ’ την οποία -ευτυχώς για μας- γλυτώσαμε.

Αυτοί όμως προφανώς και την κουβαλάν, εμείς δε οι υπόλοιποι φυσικά και δεν την ξεχνάμε- κι ας μας θεωρούν κατά δήλωσή τους αποχαυνωμένους- και σε κάθε ευκαιρία μάλιστα πρέπει να τους το υπενθυμίζουμε δυναμικά μια και στη διαστρέβλωση είναι μανούλες, κάνοντας πάντα την τρίχα όχι τριχιά αλλά καραβόσκοινο ακόμα και για δευτερεύοντα, μηδαμινά, ενίοτε και αστεία θέματα, με τα οποία ασχολούνται τόσο σαρωτικά, φανατικά και αλλοπρόσαλλα που ειλικρινά τα χάνεις.

Αλλά είπαμε. Ελλείψει πολιτικού αφηγήματος κρέμονται απ’ ότι βρουν εργαλειοποιώντας το, εκτοξεύοντας πάσης φύσεως καφριλίκια προς στελέχη άλλων κομμάτων, επιστήμονες και δημοσιογράφους χωρίς ίχνος ντροπής ή έστω σεβασμού στους νόμους και τους θεσμούς. Σαλπίζουν ανυπακοή σε νόμους -όπως για τον πρόσφατα ψηφισθέντα νόμο για τα Πανεπιστήμια- λόγω και έργω, και προσπαθούν-αν είναι δυνατόν!- ακόμα και το ελληνικό #metoo να κομματικοποιήσουν. Ίσως γιατί είναι ημιπιτσιρίκια εν δράσει. Που ως αριστερά δικαιούνται τα πάντα. Οι άλλοι ας προσέχουν.

Για να μην πολυλογούμε, «δημοσκοπική πενία, σάχλες κατεργάζεται». Επίσης, «ο πνιγμένος απ’ τα μαλλιά του πιάνεται». Και τα τραβάει τόσο πολύ, που στο τέλος πνίγεται φαλακρός. Και να μην ξεχνάμε ότι «λαγός τη φτέρη έσειε, κακό της κεφαλής του». Προσοχή σε αυτή την τελευταία, καθότι ακόμα κι αν το ντουφέκι έχει πάθει δυο-τρεις μικροεμπλοκές, η ουσία των πραγμάτων δεν έχει αλλάξει. Ο ένας παραμένει ο κυνηγός και άλλος συνεχίζει να είναι το θήραμα. Και εμείς θα κάνουμε το παν να μείνουν τα πράγματα έτσι.

Από τη στήλη «Ο Αλιεύς»

Γράφει ο Γρηγόριος Φαρμάκης

Show Buttons
Hide Buttons