Το πολιτικό παράδοξο της κορωνοϊο-κρίσης

Το πολιτικό παράδοξο της κορωνοϊο-κρίσης

Φτάνουμε λοιπόν σήμερα, με τα μέτρα για την αποτροπή διάδοσης του κορωνοϊού να έρχομαι στη θέση να πω εγώ, ένας μη «δεξιός» άνθρωπος, πως βλέπω μια κυβέρνηση ασυνήθιστα σοβαρή για τα ελληνικά πολιτικά δεδομένα, να απευθύνεται σε ένα λαό που σε μια σημαντική μειοψηφία του, κάνει ό,τι να ’ναι…

Αυτό το κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας – που στο εξής θα λέω «οτινάιναιρ» – α) μετά το κλείσιμο των σχολείων άρχισε να συνωστίζεται στις καφετέριες, β) διαδήλωσε στα νησιά για τους πρόσφυγες το περασμένο Σάββατο, γ) ήπιε ποτό το Σαββατόβραδο στο υπαίθριο μπαρ, το οποίο έστησε ένας μάγκας επιχειρηματίας της Θεσσαλονίκης… δ) πήγε στην Εκκλησία την Παρασκευή για τους Χαιρετισμούς και την Κυριακή για να μεταλάβει ο ίδιος ή τα εγγόνια του… ε) βγήκε στις παραλίες της Αττικής για μπάνιο το Σαββατοκύριακο κοκ.

Οι «οτινάιναιρ» θα έκαναν ίσως λιγότερο κακό στη χώρα, αν ήταν διακριτοί ως κοινωνική ομάδα, ως ομάδα πολιτών, ως ομάδα ψηφοφόρων, γιατί θα μπορούσαμε να τους απομονώσουμε, να τους… βάλουμε σε καραντίνα, για να πω κάτι που είναι επίκαιρο.

Το πολύ χειρότερο όμως, είναι ότι οι «οτινάιναιρ» διατρέχουν εγκάρσια και οριζόντια την ελληνική κοινωνία, σε κάθε κοινωνική και οικονομική διαστρωμάτωση, σε κάθε πολιτική και κομματική έκφραση, σε κάθε αθλητική συλλογικότητα, θα έλεγα και σε κάθε σπίτι ενίοτε…

Πάρ’ τε τους ψεκασμένους για παράδειγμα. Δεν ανήκουν σε ένα συγκεκριμένο κόσμο. Οι «αγανακτισμένοι» του 2010 επίσης, ήταν αριστεροί, δεξιοί, κεντρώοι και ακραίοι.

 

Αυτό συμβαίνει και με τους σύγχρονους «οτινάιναιρ» που βγαίνουν στον αφρό, την ώρα που η πλειοψηφία της κοινωνίας αντιλαμβάνεται τη σοβαρότητα της κατάστασης.

Αυτοί διαμορφώνουν μια ισχυρή τάση ανθρώπων και το μήνυμα βλακείας που αυτή η ομάδα εκπέμπει κάθε φορά, έχει πολλαπλασιαστικό αντίκτυπο λόγω των μέσων κοινωνικής δικτύωσης, όπου αυτές οι τάσεις εμφανίζονται σχεδόν κυρίαρχες.

Έτσι, καταλήγω στο προαναφερθέν συμπέρασμα για μια πολιτική ηγεσία αρκετά σοβαρή, που δεν έχει κάνει το μεγάλο λάθος στη διαχείριση της κρίσης του κορωνοϊού, με παραλείψεις, λάθη και κενά ωστόσο, αλλά μια ηγεσία που απευθύνεται σε έναν ηλίθιο λαό.

«Σοφή» κυβέρνηση, ηλίθιος λαός… Δε θυμάμαι σε άλλη σοβαρή ιστορική περίσταση αντίστοιχο συνδυασμό.

Από τα «Δήγματα» της Τρίτης

Show Buttons
Hide Buttons