«5th of July»

«5th of July»

Θυμάται πια κανείς αυτό το «μαγικό χαρτάκι»;

Αμφιβάλλω. Κι όμως το αποτέλεσμα της χρήσης του είναι που καθόρισε την τύχη της χώρας αλλά και όλους μας ως χαρακτήρες και πολίτες. Με την άδειά σας θέλω να μοιραστώ μαζί σας ως επετειακή ανάμνηση όχι τις πολιτικές συνέπειές του αλλά τις συνέπειες στο ανθρώπινο επίπεδο μέσα από κάποια προσωπικά βιώματα.

Κάποια αυτή τη μέρα «…κλαίει από νεύρα, από οργή» (Π. Μπαζιάνα, σύζυγος του Τσίπρα), κάποιος άλλος (εγώ) «κλαίω από νεύρα και οργή» για άλλο όμως λόγο. Γιατί ανακάλυψα σ’ αυτή την κομβική στιγμή (μόνο αυτές οι στιγμές σε βοηθούν σ’ αυτό) ποιοι πραγματικά ήταν αυτοί που συναναστρεφόμουν. Φίλοι και γνωστοί.

Δεν θα ξεχάσω ποτέ τον αιφνιδιασμό μου από email που έλαβα με κείμενο απ’ το iskra.gr με τίτλο «Ρήξη η ταπείνωση» από κολλητό μου φίλο απ’ το δημοτικό που ήταν υπέρ της δραχμής και των «θεωριών Λαπαβίτσα», το σάστισμά μου «για τον απελευθερωτικό αγώνα κατά των Γερμανών, που είναι ίδιος μ’ αυτόν του ’40» από κολλητή φίλη της γυναίκας μου, την παγωμάρα μου από γνωστό μου ανερχόμενο δικηγόρο από το ότι «δεν θα χρωστάμε πλέον τίποτα όταν θα πάμε στη δραχμή», τον έντονο προβληματισμό μου για το «δεν θα πληρώσουμε τα προσωπικά δάνειά μας» απ’ το γιό του πρώην συνεταίρου μου, τις βεβαιότητες των γειτόνων μου συνταξιούχων, μισθωτών και μαγαζατόρων ότι το «όχι» θα μας σώσει.

Ένοιωσα ότι «τα είχα δει όλα». Συνειδητοποίησα πλέον ότι μπορούσα μεν να δικαιολογήσω κάποιες συμπεριφορές λόγω της οικονομικής κρίσης αλλά δεν μπορούσα να τις εξηγήσω με βάση μόνο αυτό. Ήμασταν πραγματικά «αλλού». Κι έτσι οδηγήθηκα στο να ξεκόψω από «φίλους» κι όλους αυτούς με τους οποίους δεν μπορούσα να επικοινωνήσω τουλάχιστον με βάση τη λογική και τη γνώση.

Οι «αυταπάτες» τους μου φανέρωναν ανωριμότητα έως και «νηπιασμό» και για έναν σαν και μένα που ασχολούνταν επαγγελματικά μέσα στην κρίση με πολλά, ώρες-ώρες με εξόργιζαν. (Άλλο «η φαντασία στην εξουσία» του Μάη του ’68 κι άλλο η ηλίθια άρνηση της πραγματικότητας). Δεν μετάνιωσα για την κίνησή μου αυτή. Ίσως μάλιστα έπρεπε να το είχα κάνει και πιο πριν. Εγώ φταίω που άργησα.

Με χαρά όμως παρατηρώ ότι ο κορονοϊός είναι ο νέος καταλύτης (τότε ήταν το δημοψήφισμα) για νέο ξεσκαρτάρισμα. Απ’ όλους αυτούς τους ηλίθιους που ως τέτοιοι είναι και επικίνδυνοι.

Μπορεί να είμαι υπερβολικός, αλλά για κοιτάξτε γύρω σας. Όταν ένα ικανό κομμάτι του πληθυσμού αρνείται να σκεφτεί και να πράξει ορθολογικά πάνω σ’ ένα μείζον πρόβλημα δημόσιας υγείας, είναι δυνατόν να το κάνει στην δουλειά του, στις κοινωνικές του σχέσεις ή στις πολιτικές του επιλογές; Μπορεί κάποιος να είναι ηλίθιος μόνο στο ζήτημα του κορονοϊού, αλλά στα υπόλοιπα να είναι κανονικός; Εγώ το αποκλείω. Άρα κάνει ζημιά παντού.

Πώς τους αντιμετωπίζετε; Εγώ πάντως δεν θα κάνω το ίδιο λάθος. Τους προγκίζω πλέον κανονικά με το να τους την πέφτω άσχημα και να τους το ξεκόβω άμεσα. Και προκαλώ και τους γύρω να κάνουν το ίδιο. Δεν γίνεται οι ανόητοι που δηλητηριάζουν μυαλά να είναι οι μόνοι που μιλάνε, ενώ οι ορθολογιστές που προσπαθούν να κρατήσουν όρθια την κοινωνία και την οικονομία να κάθονται απαθείς να τους ακούνε.

Νισάφι πια.

Τη στήλη επιμελείται και…

Ψαρεύει (όταν δεν γράφει…) ο Γρηγόριος Φαρμάκης

(ΥΓ: «Χτυπάει» χωρίς πρόγραμμα)

Show Buttons
Hide Buttons